Jennifer van Dijk-Silos
De recente verzoeken tot in staat van beschuldigingstelling (ISB) van Bronto Somohardjo, Riad Nurmohamed en Gillmore Hoefdraad vormen een belangrijk moment voor de Surinaamse rechtsstaat. De kernvraag is of het Openbaar Ministerie (OM) juridisch én strategisch voldoende is toegerust om politieke ambtsdragers effectief te vervolgen.

De ISB-procedure is geen gewone strafzaak. Zij bevindt zich op het snijvlak van recht en politiek. Vervolging kan pas plaatsvinden nadat De Nationale Assemblee (DNA) daartoe besluit. Dat betekent dat naast juridische kwaliteit ook helderheid, overtuigingskracht en politieke begrijpelijkheid doorslaggevend zijn.

De Wet In Staat van Beschuldigingstelling stelt duidelijke eisen aan verzoeken:
● voldoende aanwijzingen van schuld
● concrete feitelijke onderbouwing
● koppeling tussen feiten en strafbepalingen
● aantoonbare ambtsuitoefening

De huidige verzoekschriften vormen daarmee een test voor de rechtsstaat. Tegelijkertijd rijst de vraag of het OM daadwerkelijk inzet op succesvolle vervolging of vooral wil laten zien dat het handelt.

Belangrijkste tekortkomingen in de aanpak van het OM:
1. Overlading van strafbare feiten:
 Meerdere strafbepalingen worden tegelijk genoemd zonder duidelijke prioritering.

2. Gebrek aan focus
 Er ontbreekt een scherpe kernbeschuldiging.

3. Bewijsstructuur
 Sterke afhankelijkheid van processen-verbaal en verklaringen in plaats van forensisch-financiële onderbouwing.

4. Strategische timing
Verzoeken lijken ingediend terwijl onderzoeken nog niet volledig zijn afgerond.

5. Juridische formulering
Veel herhaling en standaardformuleringen.

6. Gebrek aan individualisering
Onvoldoende onderscheid tussen systeemfouten en persoonlijke strafbaarheid.

7. Complexiteitsrisico
Vooral bij Hoefdraad kan de complexiteit de overtuigingskracht ondermijnen.

8. Politiek-juridische balans
Onvoldoende rekening met de politieke drempel: het DNA-besluit.

Analyse per dossier:
-Somohardjo
Sterktes:
● concreet en feitelijke beschrijvingen
● ondersteuning door verklaringen en communicatie
● duidelijke juridische kwalificatie
● herkenbaar patroon van gedragingen

Zwaktes
:
● beperkte financiële onderbouwing
● afhankelijkheid van verklaringen in plaats van harde financiële audit
● mogelijke discussie over directe betrokkenheid

-Nurmohamed
Sterktes
:
● breed juridisch kader met meerdere strafbare feiten
● aanwezigheid van contractuele en documentatiebasis

Zwaktes:
● gebrek aan scherpe afbakening
● zwakke koppeling tussen persoon en handelingen
● risico op versnippering van bewijs
● complex dossier zonder duidelijke kern

-Hoefdraad
Sterktes:
● uitgebreid financieel onderzoek
● concrete geldstromen en constructies
● systematische opbouw
● ondersteuning met communicatie

Zwaktes:
● hoge complexiteit
● overlap van strafbare feiten
● vereist zware bewijslast per afzonderlijk feit

Kernfout van het OM
De centrale tekortkoming is een te brede aanpak: te veel strafbare feiten tegelijk, zonder duidelijke focus. Waar alles wordt genoemd, wordt niets overtuigend bewezen.

Een ISB-procedure vraagt niet om volledigheid, maar om overtuiging. Door de breedte van de dossiers ontstaat verwatering van de kern en ruimte voor twijfel.

De beslissende factor: DNA

Het OM lijkt onvoldoende rekening te houden met het feit dat de eerste en belangrijkste toets plaatsvindt in DNA en niet in de rechtszaal.
Als het OM daar niet overtuigt:
● strandt de zaak voordat de rechter eraan te pas komt
● faalt zelfs een juridisch sterk dossier

Gevolgen voor de rechtsstaat
De uitkomst van deze zaken heeft bredere implicaties:
● succes → versterking van de rechtsstaat
● falen → signaal van structureel onvermogen

Als de zaken stranden, zal dat niet alleen worden gezien als een juridische mislukking, maar als bewijs dat het systeem niet in staat is politieke verantwoording af te dwingen.

Slotbeschouwing
Het OM staat voor een duidelijke keuze:
● doorgaan met brede, complexe dossiers met risico op mislukking
● of terug naar de essentie: focus, scherpte en overtuiging

De conclusie is helder: minder is meer.

Een rechtsstaat bewijst zich niet door het openen van onderzoeken, maar door het succesvol afronden ervan. Als deze zaken slagen, is dat een overwinning. Als zij falen, zal de conclusie zijn dat niet het gebrek aan misstanden het probleem is, maar het onvermogen om deze te bewijzen.

Opvallend blijft dat het dossier Nurmohamed duidelijk zwakker oogt dan de andere dossiers. Dit kan alleen maar de vraag oproepen of dit in het geval van de VHPer Nurmohamed toeval is.

Mr. dr. J. van Dijk-Silos
Passie voor Suriname

Paramaribo, 30 maart 2026

Het gehele artikel kunt u hier downloaden. 


Documenten: