De onlangs opgeleverde Waterkant heeft zich ontwikkeld tot een hoog aangeschreven ontmoetingsplek voor zowel lokale bewoners als toeristen. Het uitzicht is prachtig, de omgeving schoon, de sfeer gezellig en de monumentale gebouwen geven een extra dimensie aan het geheel. Dit alles draagt bij aan het imago van Suriname als aantrekkelijke bestemming.

Er is echter een ernstig probleem dat deze positieve ervaring verstoort: de aanwezigheid van dak- en thuislozen in deze gebieden. Hun voortdurende verzoeken om eten en geld, soms op een dwingende manier, zorgen voor ongemak bij zowel bewoners als bezoekers. Dit schaadt niet alleen de beleving, maar ook het toeristisch imago van ons land. Een toerist die zich onveilig voelt, zal zijn ervaring negatief delen, wat Suriname op de lange termijn toeristisch en economisch kan benadelen.

Daarom pleit ik voor de inrichting van een permanente toeristenzone die vrij wordt gehouden van dak- en thuislozen. Deze zone zou onder andere moeten omvatten:
● De Waterkant vanaf het Waaggebouw
● Het Onafhankelijkheidsplein
● De Palmentuin
● 't Vat

In deze gebieden moeten toeristen zich veilig kunnen voelen en ongestoord kunnen genieten van de schoonheid en gastvrijheid van Suriname. Een positieve ervaring leidt tot herhaalbezoeken en stimuleert anderen om ons land te ontdekken, wat een belangrijk spin-offeffect heeft voor onze economie.

Ik roep de regering, in het bijzonder de minister van Transport, Communicatie en Toerisme, de minister van Justitie en Politie en De Nationale Assemblee, op om dit vraagstuk serieus te overwegen. Het gaat hier niet om politiek gewin, maar om het gezamenlijk realiseren van een noodzakelijke verbetering.

Tegelijkertijd vraag ik aandacht voor de sociale dimensie. De groep dak- en thuislozen die zich onder meer nabij het Kerkplein en op de stoep van de Republic Bank ophoudt, verdient een structurele oplossing. Het vrijhouden van toeristenzones moet hand in hand gaan met beleid dat deze mensen perspectief biedt, zodat zij niet langer afhankelijk zijn van overleven op straat.

Suriname kan en moet een land zijn waar toeristen zich welkom en veilig voelen, en waar kwetsbare groepen niet worden vergeten. Laten wij samen werken aan een duurzame oplossing die zowel onze toeristische aantrekkelijkheid als onze sociale verantwoordelijkheid versterkt.

Rashly Resida