De verkiezingen van 25 mei zijn achter de rug. Suriname heeft gestemd. gesproken, gewacht. Nu is het tijd om vooruit te gaan — niet terug, en zeker niet in kringetjes. De Republiek hunkert naar rust, stabiliteit en bestuurbare verhoudingen. Naar leiderschap dat verantwoordelijkheid niet verwart met partijbelang.

Juist in deze fase staat één instituut centraal: De Nationale Assemblee (DNA). Het hart van onze democratie. En precies dat hart heeft nú ander DNA nodig. Niet alleen andere zetels of gezichten. Behoefte aan een andere ziel. Een ander besef van collectieve plicht.

DNA is geen loze afkorting. In de biologie is het het erfelijk materiaal dat bepaalt hoe een lichaam functioneert. Zo is het ook in ons staatsbestel: het parlement bepaalt de richting, de geest, de gezondheid van de Republiek. Als het DNA zich vergrijpt aan partijpolitiek kortzichtig belang, wordt het hele staatslichaam ziek van verlamming, verdeeldheid en wantrouwen.

Indien de VHP om met een minderheid van 17 zetels tóch een eigen presidents- én vicepresidentskandidaat voor te dragen, is om die reden zorgwekkend. Het zal geen daad zijn van leidinggeven. Geen teken van verantwoordelijkheid. Wel van een partijreflex. Terwijl Suriname snakt naar helderheid en het land klaarstaat voor wederopbouw, zou dit  opnieuw een politieke schaduwperiode veroorzaken.

Verantwoordelijkheid is geen wapen. Het is een anker. In een tijd waarin de economie fragiel is, het vertrouwen in de rechtsstaat nog wankel, en de samenleving vermoeid, is bestuurlijke stagnatie een luxe die we ons niet kunnen veroorloven. Het is geen schande om te erkennen dat 17 zetels geen 34 zijn. Integendeel — het getuigt van staatsmanschap om dan ruimte te maken voor consensus, in plaats van symbolische tegenzet.

Een Republiek die zichzelf serieus neemt, kiest niet voor confrontatie om een punt te maken. Ze kiest voor samenwerking om een land te dienen. Het is precies die geest die het parlement nu nodig heeft. Niet als verlengstuk van partijbesturen, maar als hoeder van de nationale continuïteit.

Elke stem in het parlement is méér dan een politieke handeling. Ze is onderdeel van het erfelijk materiaal van onze rechtsorde. Elke stem moet bijdragen aan een gezond staatslichaam. Niet aan verdeeldheid of institutionele patstellingen.

Het is geen zwakte om mee te bouwen aan rust. Het is kracht. Het is wijsheid. En het is tijd.

Laat het DNA van DNA nu tonen dat het geleerd heeft. Dat het weet waar het vandaan komt — en vooral waar het naartoe moet. Afstand nemen van politieke blokkades. Richting nationale volwassenheid.
Kiezen voor rust. Voor verantwoordelijkheid. Voor de Republiek.

Ruben F. del Prado, MD, M.P.H.