Na bijna 50 jaar onafhankelijkheid staat Suriname opnieuw op een politiek keerpunt. De verkiezingen zijn achter de rug en de contouren van een nieuwe coalitie worden zichtbaar. Opmerkelijk genoeg lijkt de VHP, ondanks haar grote aantal behaalde zetels, door geen enkele andere partij gewenst als coalitiepartner. Daarmee is de VHP aangewezen op de oppositie. Een opvallende wending die het signaal van de samenleving reflecteert: het vertrouwen in de gevestigde macht is afgebrokkeld. Suriname snakt naar vernieuwing.

De verwachting van de burger is duidelijk. Na decennialang wanbeleid, rancuneuze politiek en corruptie is de Surinamer moe. Moe van beloften zonder inhoud. Moe van leningen om andere leningen af te lossen. Moe van verdeeldheid. Wat men wél wil, is vooruitgang. Échte vooruitgang die gevoeld wordt in de portemonnee, op school, in het ziekenhuis en in het dagelijks leven.

Economie: van ad-hoc naar duurzame groei
De economie moet het hart zijn van het nieuwe beleid. Niet langer lenen om te overleven, maar bouwen aan een economie die banen creëert, productie stimuleert en buitenlandse investeringen aantrekt. Alleen dan kan Suriname op eigen benen staan. De afhankelijkheid van geldinjecties en noodleningen moet worden doorbroken.

Onderwijs: sleutel tot ontwikkeling
Onderwijs is het fundament van een ontwikkelde samenleving. Een land zonder goed opgeleide burgers blijft afhankelijk van externe kennis. Er moet structureel worden geïnvesteerd in modern, toegankelijk en kwalitatief onderwijs. Curriculumvernieuwing, betere beloning voor leerkrachten en investeringen in technologie moeten centraal staan. Een nieuw Suriname begint in de klas.

Volksgezondheid: structureel en toekomstgericht
De gezondheidszorg in Suriname kampt al jaren met tekorten, gebrekkige infrastructuur en ad-hocbeleid. Het is tijd voor een structurele aanpak. Het eerder opgestelde Herstelplan Zorg (HPZ) van dhr. Marc Sprenger moet weer op tafel komen, en de lang beloofde Zorgautoriteit Suriname (ZAS) moet eindelijk worden opgericht. Internationale expertise, zoals uit Nederland, kan helpen om de zorg naar een hoger niveau te tillen.

Bestuurlijke efficiëntie: minder ministeries, meer daadkracht
Suriname is een klein land met te veel bestuurslagen en een opgeblazen ambtenarenapparaat. Er moet worden gekeken naar bezuinigingen op ministeries en herstructurering van de overheid. Districtscommissarissen moeten worden versterkt met middelen en bevoegdheden, zodat zij effectief lokaal beleid kunnen voeren – zoals burgemeesters dat doen in Nederland. Decentralisatie is de sleutel tot effectiviteit.

Etnische eenheid: we zijn allemaal Surinamers
De tijd van etnische politiek moet tot het verleden behoren. Politieke partijen hebben jarenlang geprofiteerd van verdeeldheid langs etnische lijnen. Dit heeft wrijving veroorzaakt binnen de samenleving. Surinamers zijn geen Creool of Hindostaan, Marron of Javaan – we zijn Surinamers. Niemand is meer of minder. Alleen in eenheid kan Suriname vooruit.

Corruptie en vriendjespolitiek: nultolerantie
Corruptie is als een gif in de ruggengraat van het land. Het nieuwe bestuur moet laten zien dat het menens is: family & friends-benoemingen horen niet thuis in een rechtvaardige overheid. Posities moeten worden toegekend op basis van kennis, ervaring en geschiktheid – niet op basis van familiebanden of partijtrouw.

Tijd voor een nieuw Suriname
Suriname heeft nu de kans om koers te wijzigen, om een nieuwe richting in te slaan. De wil van het volk is duidelijk: een eerlijker, efficiënter en rechtvaardiger bestuur. De nieuwe coalitie, bestaande uit zes partijen, moet deze verantwoordelijkheid serieus nemen. Dit is hét moment om de geschiedenis een andere wending te geven.

Als er nu geen verandering komt, is Suriname verdoemd tot herhaling van het verleden. Maar als de nieuwe regering moed toont, eenheid bevordert en keuzes maakt met visie, dan gloort er hoop aan de horizon.

Rayeed Nasibdar