Als we dachten dat het politieke toneel in Suriname niet kleurrijker kon worden, werden we deze week getrakteerd op een voorstelling die alle verwachtingen overtrof. In een mix van ASaGo-achtige drama en 1en1is3-achtige absurditeit, presenteerde onze politieke elite een spektakel dat zowel vermakelijk als verontrustend was.

Acte I: de droomkrijger
Minister Bronto Somohardjo van Binnenlandse Zaken besloot zijn strategische plannen niet in achterkamertjes te smeden, maar rechtstreeks uit zijn dromen te halen. In een vurige toespraak verklaarde hij de oorlog aan vicepresident Ronnie Brunswijk, gebaseerd op een droom, waarin hij Brunswijks wandelstok op diens hoofd stuk sloeg. Want waarom zou je diplomatie of beleidsplannen nodig hebben als je een profetische droom hebt?

"De oorlog is begonnen," riep Somohardjo uit, terwijl menig partijlid zich afvroeg of ze nu een helm moesten aanschaffen voor de komende vergaderingen. Zijn vader, Paul Somohardjo, leek minder enthousiast over deze droomoorlog, maar gelukkig verzekerde Bronto ons dat niet iedereen in de frontlinie hoeft te staan. Een opluchting voor degenen die hun weekenden liever besteden aan rust dan aan droomgevechten.

Acte II: de salaris soaps
Ondertussen in De Nationale Assemblee voltrok zich een ander drama. Het plan om de salarissen van de president en parlementsleden astronomisch te verhogen, zorgde voor ophef. Na hevige kritiek werd het bedrag teruggeschroefd van een onbescheiden SRD 170.000 naar een bescheidener SRD 130.000. Een echte offerspirit!
Oppositieleden vroegen zich hardop af of deze zelfverrijking wel gepast was in een tijd waarin het volk de eindjes nauwelijks aan elkaar kan knopen. Maar geen zorgen, de verhogingen zouden pas ingaan voor de volgende lichting politici. Dus als u overweegt om in 2025 de politiek in te gaan, is dit uw kans op een gouden toekomst!

Acte III: wapens en mobieltjes
Alsof de politieke spanning nog niet hoog genoeg was, besloot Assembleelid Fogatie Aserie zijn mobiele telefoon een lesje te leren door er met zijn Glock op te schieten. Blijkbaar zijn silent mode en airplane mode niet effectief genoeg voor bepaalde telefoongesprekken. De politie nam zijn wapen in beslag, maar liet hem na verhoor weer gaan. Misschien kunnen we binnenkort een cursus "Omgaan met relatie – en telefoonergernissen" verwachten in het parlement.
Niet te vergeten, NDP-parlementariër Ebu Jones werd op het vliegveld betrapt met een patroonhouder en tien scherpe patronen in zijn tas. Zijn verklaring? Hij was ze vergeten. Begrijpelijk, wie vergeet niet af en toe dat hij munitie bij zich draagt tijdens het inpakken voor een vliegreis?

Acte IV: lichtpuntjes op de atletiekbaan
In het midden van deze politieke komedie is er gelukkig ook goed nieuws. Janiek Pomba zette een nieuw Surinaams record op de halve marathon met een tijd van 1:13:33. Een prestatie die bewijst dat niet alle Surinamers bezig zijn met politieke schermutselingen of het beschieten van elektronische apparaten.

Acte V: grote plannen en beloftes
President Chan Santokhi kondigde vol trots nieuwe projecten aan: een moderne rijstverwerkingsfabriek, verbeterde irrigatiesystemen en percelen voor leerkrachten. Daarnaast worden er miljarden dollars aan inkomsten verwacht uit de olieproductie in 2028. Het klinkt als een sprookje, en laten we hopen dat het geen luchtkasteel blijkt te zijn.

Eindscene: de tragikomedie vervolgt
Terwijl de politieke leiders dromen van oorlog, ruziën over salarissen en hun wapens verliezen, blijft het Surinaamse volk toekijken. Misschien is het tijd dat onze politici wakker worden uit hun dromen en zich richten op de realiteit van alledag. Tot die tijd blijft het politieke toneel een tragikomedie die zowel lachwekkend als tragisch is.
Suriname, het land waar dromen en realiteit naadloos in elkaar overgaan, en waar elke dag nieuwe verrassingen brengt. Laten we hopen dat de volgende akte in dit stuk een positieve wending neemt.

Khalid Saboerali
(https://www.linkedin.com/in/khalid-saboerali/)

Let op: Dit artikel is satirisch bedoeld. De inhoud weerspiegelt uitsluitend de persoonlijke opvattingen en humor van de auteur en is niet noodzakelijkerwijs representatief voor de standpunten van de organisatie(s) waarmee de auteur is verbonden.