Frank Cameron
4-8-1936 - 14-6-2024
Wie was Frank Cameron?
Ik heb Frank leren kennen als een doorzetter reeds vroeg in de jaren 60, als  padvinder te Weest Paraat en Bronsplein te Frimangron. Frank had toen door dat een concentratie van redelijk geschoolde jongens zich als een vereniging ophield op de hoek van de Nepveustraat en Gemenelandsweg.

Achteraf is gebleken dat sinds die ontdekking, Frank een plan had om te werken aan een bepaalde vorming van die jongens op de hoek. In die groep waren er allerlei jongens van het M.U.L.O. en de A.M.S., die vooral van de padvinderij waren. Zij kwamen samen onder de gemeenschappelijke naam “Casa Alegria”.

Primair voor die tijd was ontspanning. Frank wist precies hoe hij dit moest samenvatten om een ordentelijke en gedisciplineerde groep jongens bij elkaar te houden. De oprichting van de voetval vereniging HERCULES  was geboren. Het enige dat Frank gemeen had met voetbal was dat hij in de buurt van het Suriname Stadion, nu André Kamperveen Stadion, namelijk de Anniestraat woonde. Wonende in die omgeving en als opkomende jeugdwerker, liet Frank ons ook voetballen tegen de bewoners van 's Lands Psychiatrische Inrichting (LPI). Hij genoot er als trainer bijzonder van.

Met ondersteuning van zijn broer Henry Cameron en Guno Meye als kenner op het ministerie van Sport en Cultuur toen, werd de grondslag gelegd en vanuit de padvinderij werd de hulp ingeroepen van trainer Humbert Boerleider. Zij die bekend zijn met de sportwereld, met name de voetbalsport, kunnen zich de onnavolgbare prestaties herinneren van Hercules als voetbalvereniging in het Suriname Stadion. Vanaf Bronsplein tot in de hoofdklasse ongeslagen gebleven jaren 1963/ 64. Vanwege voortschrijdend inzicht en studiedoeleinden, vertrok een deel van de jongens naar bekende hoofdklasse verenigingen zoals Robinhood en Leo Victor, maar ook naar Nederland.

Hercules als voetbalvereniging bloedde dood en zo vertrok Frank ook naar Nederland. De doorzetter in Frank zorgde ervoor dat de bekende vrienden mekaar weer ontmoetten in Nederland. Mannen als Eugene Ong A Kwie, Luciène Refos, Oscar Harris, Alfred Cameron en vele anderen kwamen samen in Amsterdam en ja hoor Frank nam wederom een initiatief.

Ook ondergetekende die niet woonde in Amsterdam, werd ingezet en aangesteld als coördinator van het Westen voor de Twinkle Stars. Toen bleek dat alles dat Frank oppakte een succes werd, ging ik anders naar Frank kijken. Die tijd in Nederland werd gekenmerkt als de studententijd.

Onze wegen scheidden zich maar de contacten en goede relaties onderling bleven bestaan en zo ontmoetten wij elkaar wederom in Suriname als remigranten, nu volledig volwassen en ieder zijn eigen besognes. De doorzetter in Frank was nog sterk aanwezig en toen pas zag ik wat de drijfveer in Frank was.

Frank een sterk sociaal bewogen mens kwam weer met een initiatief om de Stichting Ontspanningsoord voor Gehandicapte Kinderen (SOGK) op te zetten. Als visionair wist hij precies waar hij naartoe ging want ik begreep toen niet wat wij (althans hij) met 4 hectaren grond zouden doen. De rest is geschiedenis en Frank heeft na enkele jaren een Stichting Ontspanningsoord Gehandicapte Kinderen uit de grond gestampt. Frank heeft van velen de juiste ondersteuning gehad maar dat kwam door de wijze waarop hij je wist te benaderen. Frank vroeg nooit iets voor zichzelf, maar altijd voor een sociaal doel of goede doel.

Frank bedankt voor jouw bijdrage ten behoeve van de Republiek Suriname. Wat jij allemaal achter de schermen voor je land hebt betekend weten weinigen.
Je komt goed terecht Frank en nog de groeten van Oscar Harris.

Eugène van der San
(Herculesser)