Column: Voorproefje

Natio heeft onlangs een trainingskamp en oefeninterland afgewerkt in Nederland. Tijdens deze periode hebben de spelers en de staf de gelegenheid gehad om elkaar te leren kennen. Daarnaast had de nieuwe bondscoach de mogelijkheid om tijdens het trainingskamp zijn speelwijze te delen met de groep en in de wedstrijd die erop volgde, na te gaan in hoeverre de spelers de manier van spelen geadapteerd hebben. Voorts was de oefenwedstrijd de gelegenheid bij uitstek voor de spelers om uit te pakken. Behalve de omstandigheid dat de meeste spelers van Natio niet hier geboren zijn, zijn ze ook nog actief in competities die weinig tot geen aandacht krijgen in de Surinaamse media en worden de oefenwedstrijden in Nederland afgewerkt. Tijdens zo een Oefenwedstrijd hebben ze dus de kans om hun vaardigheden ten toon te spreiden aan het Surinaamse publiek dat de wedstrijd – zij het via de televisie- kan volgen.

Hoewel bondscoaches erop gebrand zijn om bij hun debuut meteen hun stempel te drukken en dus graag willen winnen, moeten we niet vergeten dat er aan een oefenwedstrijd andere doelen verbonden zijn. Spelers krijgen de mogelijkheid om ervaring op te doen, maar laten vooral zien hoe de bondscoach graag wil gaan spelen in de toekomst en geven ook hun visitekaartje weg. De neutrale toeschouwer of degene die vanuit een technisch oogpunt de recentste oefenwedstrijd van Natio bekeek, heeft vast wel veel meer eruit kunnen halen dan de doorsnee partijdige toeschouwer. Er mag gerust aangegeven worden dat Natio een voorproefje gegeven heeft van wat er verwacht mag worden in een wedstrijd waarbij het wel om de knikkers gaat. We hebben Natio als geheel duidelijk op een hoger niveau zien acteren en waren getuige van de verrassende trucs en vaardigheden van nieuwkomer Virgil Misidjan en de vrijetrap van Stefano Denswil is daags na de wedstrijd nog steeds onderwerp van gesprek. Ook de combinatie tussen Misidjan en Jaden Montnor die keurig is afgerond door Justin Lonwijk, heeft het publiek de nodige ‘gro skin’ bezorgd.

Natuurlijk waren er ook mindere momenten, maar die moeten met de nodige tact benaderd worden. Vooropgesteld moet worden dat al de spelers die met een sportpaspoort voor Natio uitkomen, de waardering van alle actoren hier te lande verdienen, want ze waren tot niets verplicht. Daarnaast hebben deze spelers bij hun clubs ook al laten zien dat ze het spelletje kennen, dus hoeven ze niets meer te bewijzen. Sommige spelers zijn pure clubvoetballers en slagen er niet in om bij de nationale ploeg meteen dezelfde indrukwekkende prestaties neer te zetten als bij hun club. Neem maar de sterspeler van Argentinië, Leonel Messi, die geruime tijd niet in staat was zijn land de successen te brengen die hij zijn werkgever bracht. Desondanks bleef hij de negatieve kritieken trotseren en liefdevol acte de présence geven wanneer hij daartoe in staat was. Zijn doorzettingsvermogen heeft zijn land uiteindelijk de wereldtitel gebracht. Dat Sheraldo Becker moeilijke tijden doormaakt bij de nationale ploeg, staat als een paal boven water. Becker wil dolgraag zijn stempel drukken, maar het zit nog even niet mee bij Natio. Echter hoeft hij niets meer te bewijzen, want hij staat zijn mannetje in grote Europese competities.

Mireille Hoepel