Op 10 december, de Internationale Dag van de Mensenrechten, verzamelde zich een handjevol mensen bij het Nationaal Monument voor de Mensenrechten aan de dokter Sophie Redmondstraat om de fundamentele rechten en vrijheden van de mens te vieren en te benadrukken. Opvallend was de aanwezigheid van vertegenwoordigers op het hoogste niveau van de Verenigde Staten, Frankrijk, en Nederland.

In een bijeenkomst die bestond uit enkele bestuursleden van mensenrechtenorganisaties, ontbraken de leden van de volksvertegenwoordiging en de regering, wat vragen doet rijzen over de oprechtheid van hun pleidooien voor mensenrechten. De speeches van leden van DNA en de regering zijn, vaak gevuld met retoriek over het belang van mensenrechten als katalysator voor positieve ontwikkeling, verliezen aan geloofwaardigheid wanneer hun vertegenwoordigers schitteren door afwezigheid op een dag die gewijd is aan deze cruciale kwestie.

Terwijl buitenlandse leiders acte de présence gaven en hun betrokkenheid bij de mensenrechten benadrukten, ontbraken de nationale leiders die juist het voortouw zouden moeten nemen in het verdedigen van deze universele waarden. De afwezigheid van onze eigen leiders is niet alleen teleurstellend, maar schadelijk voor het beeld van het land op het wereldtoneel.

Woorden zijn gemakkelijk uit te spreken, maar daden spreken luider. De discrepantie tussen de retoriek en de daadwerkelijke betrokkenheid van de nationale leiders op het gebied van mensenrechten roept vragen op over hun oprechtheid en toewijding aan deze fundamentele principes.

Deze afwezigheid is des te meer zorgwekkend gezien de recente geschiedenis van Suriname, dat geconfronteerd werd met grove schendingen van mensenrechten. Het zou logisch zijn om juist vanuit deze ervaringen een sterke verbintenis met mensenrechten te verwachten.

Het is essentieel om te erkennen dat mensenrechten niet slechts een abstract concept zijn, maar een noodzakelijk fundament voor de ontwikkeling van samenlevingen. Het negeren van de Internationale Dag van de Mensenrechten door nationale leiders ondermijnt niet alleen de geloofwaardigheid van hun pleidooien, maar vormt ook een verontrustend signaal over de prioriteiten van onze natie.

In een tijd waarin de wereld geconfronteerd wordt met talloze uitdagingen op het gebied van mensenrechten, is het van het grootste belang dat nationale leiders niet slechts woorden spreken, maar ook concrete acties ondernemen om de mensenrechten te beschermen en bevorderen.

Sunil Oemrawsingh 
Stichting 8 December 1982