We mogen verschillende opvattingen hebben, omdat het ons land sterker maakt. Wat we hebben geleerd is dat ondanks onze verschillen in opvattingen, we wel gemeen hebben de liefde voor ons land en elkaar.” Woorden van toenmalige President  Desiré D. Bouterse in 2014.

Vroeg in de ochtend zullen er saluut schoten klinken als aankondiging van de herdenking van 48 jaar Staatkundige Onafhankelijkheid van de Republiek Suriname en tegelijkertijd staat ons land nog  voor steeds terugkerende uitdagingen.
Terwijl wij rouwen om de dood van een aantal zonen van Surinamers, als gevolg van instortingen bij twee goudmijnen in het binnenland, blijven de vooruitzichten van het volk verder verslechteren.

Suriname wordt geleid, door een coalitie die elkaar niet vertrouwt en nooit het volk kan leiden. De ene leider ziet licht in de tunnel, terwijl de andere leider het niet weet. Schijnbaar weet hij ook niks van het licht in de tunnel. Om de schijn verder op te houden leeft de regering in een roes alsof de economie herstellende is. De bittere werkelijkheid die het volk wel ziet in de tunnel is: armoede, dood, vernedering, ingestorte gezondheidszorg, instabiel onderwijs, bedelaars bij haast elk stoplicht in de binnenstad, toename van het aantal zwervers en drugsverslaafden, steeds grotere wordende kloof tussen arm en rijk.

Regering Santokhi, met Brunswijk, heeft binnen drie jaren, alles dat met zelfrespect en trots was opgebouwd verbrijzeld onder het mom van “de vorige regering”.

Zeer merkwaardig is dat uitgerekend het IMF de regering op de vingers tikt over het ontbreken van een sociaal beleid. De regering creëert  een risico en financiële slachtoffers door een beleid waar er voor de middenklasse en de sociaal zwakkeren geen plaats is.

De top van het land ontneemt de doorsnee burger elk enthousiasme, terwijl de VHP-ABOP-PL regering samen met ‘friends and family, lokaal en in diaspora’ een enorme ravage maakt en staatscorruptie heeft genormaliseerd. Terwijl het volk niet uitkomt met zijn inkomen, worden er zinloze dure buitenlandse reizen gemaakt, onderhandse gunningen toegekend en grote bedragen worden vrijgemaakt voor het politie bureau en de bouw DNA gebouw. Dit alles, en er is nog steeds geen geld voor brandstof voor de politie operatie, voor gezondheidszorg, voor het openbaar vervoer.
Het geld wordt wel door de ene verhoging of belasting na de andere uit de zakken van het arme volk gehaald. Delen van de vakbeweging voeren een bittere strijd voor lotsverbetering van de werkende klasse. Tevergeefs. “Niet het volk zal inleveren maar de regering”. Een bekende uitspraak die haaks staat op het handelen van de regering.

De herdenking van onze Onafhankelijkheid wordt overschaduwd door de toegenomen tegenstellingen tussen onze bevolkingsgroepen, net als 48 jaar geleden. De eenheid en saamhorigheid is weg en verdeel- en heers politiek heeft opnieuw haar ingang gevonden.

De rechten van Surinamers, het recht om te protesteren, demonstreren, het recht om op te komen voor het eigen belang, te spreken, de persvrijheid, voldoen niet meer aan de geschreven normen en rechten van onze Grondwet en internationale verdragen.

Het is daarom onze plicht om het volk te waarschuwen voor wat haar te wachten staat in het nieuwe jaar. Het zal er niet makkelijker worden. Deze regering mist elk gevoel van medemenselijkheid, waardoor het volk zich aan haar lot overgelaten voelt en de neerwaartse spiraal duidelijk te merken is in de gemeenschap.

De NDP begrijpt dat dit niet de boodschap is die u wil ontvangen bij 48 jaar Onafhankelijkheid. Het land is in een DENSI, maar niet in SREFI-DENSI wel in DEGE-DENSI. Geen sfeer om feest te vieren. Het is daarom dat wij het verplicht zijn aan onszelf -SREFI, het evenwicht samen met u terug te brengen op 25 mei 2025.
Landgenoten, bijt door en geef niet op.

De NDP wenst u een bezinningsvolle Onafhankelijkheidsdag toe.