President Chan Santokhi krijgt van auteur Hugo Fernandes Mendes een exemplaar van het handboek.
Publicaties over het staatsrecht zijn schaars en vaak achterhaald. Het is om deze reden al decennia niet eenvoudig om een actueel beeld te krijgen van de staat van het staats- en constitutioneel recht in Suriname. Er mist dus al decennia een handboek dat actueel inzicht verschaft over het Staatsrecht. Dit gemis is een belangrijke aanleiding en inspiratie voor de publicatie van het Handboek Constitutioneel recht in Suriname, geschreven door Hugo Fernandes Mendes. Aan deze publicatie heeft Serena Muntslag-Essed ook een bijdrage geleverd als coauteur.

Voor de samenleving ligt nu een boek dat als doel heeft voor een brede doelgroep basiskennis en inzicht te bieden in de historische grondslagen van het staatsbestel, de taken, bevoegdheden en wisselwerking van en tussen de voornaamste gezag instellingen. Enkele bijzondere aspecten die onder de loep worden genomen zijn: De hoofdlijnen staatkundige en constitutionele ontwikkeling van Suriname 1630-1987, de ontwikkeling van het parlementair stelsel in Suriname, De Nationale Assemblee, de president, vicepresident en de regering, het kiesstelsel en de kiesregeling, regelgeving en wetgeving, de rechtelijke macht, decentralisatie en grondrechten.

Fernandes Mendes haalde tijdens toespraak aan dat de grondwet van Suriname te wijzigen, omdat het een overgangsgrondwet is geweest. Hij legt uit dat een aantal punten onduidelijk en niet goed zijn geregeld, waardoor er problemen ontstaan. Zo verwijst hij naar de verhouding tussen de regering en het parlement. Wat ook niet goed is geregeld is wie voor de president waarneemt. Het Kiesstelsel is ook zo een voorbeeld. Volgens hem is het ook niet duidelijk waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt, omdat er vaak genoeg geen memorie van toelichting is. Hij staat ook stil bij het instituut van de president dat heel sterk is en heel veel bevoegdheden heeft gekregen, zonder dat het parlement de controlerende taak helemaal waar kan maken. Met zoveel woorden wijst de auteur erop dat de grondwet vanaf 1987 gewijzigd moest worden. Anno 2023 is de grondwet nog niet gewijzigd terwijl die gewoon een noodgrondwet is.

Volgens de auteur heeft dat boek als achtergrond om het publiek in de gelegenheid te stellen om de grondwet te leren kennen. Door de grondwet te kennen kan er bijgedragen worden aan het constitutioneel besef over de waarden daarvan en de normen. Dit kan ertoe leiden dat burgers kritischer zullen worden, zo zal de realisatie plaatsvinden dat de grondwet de belangrijkste wet is waarbij de rechten en de plichten zijn geregeld. Verder voert Fernandes Mendes aan "dat we trots mogen zijn op de rechterlijke macht. Die is een hoeder van de rechtsstaat en de democratie. Volgens hem heeft de rechterlijke macht heel moeilijke tijden meegemaakt maar die zijn nog steeds onafhankelijk, integer en professioneel. Dit kan ook gezegd worden van het Constitutioneel Hof."

Echter, blijft de auteur erbij dat de grondwet dringend gewijzigd moet worden. Zo verwijst hij naar de diverse commissies onder leiding van respectievelijk Jules Wijdenbosch en Sam Polanen die rapporten hebben uitgebracht dat de grondwet aan verandering is onderhevig. Maar dat gebeurt toch niet. Hij vraagt zich af waarom dat niet gebeurt. Volgens hem is de politieke wil misschien wel aanwezig om de grondwet veranderen, maar de politieke belangen geven veel problemen. Vanuit de politieke organisaties wordt er nog te vaak gekeken naar de eigen politieke macht. Dit vindt Fernandes Mendes jammer. Vandaar dat hij zegt dat het kiesrecht in zwaar weer verkeert.