AANGEBODEN

8 september Wereld Fysiotherapiedag, de dag waarop we stil mogen staan bij ons beroep, bij de impact die we maken op onze doelgroepen. De focus is dit keer op artrose, een ziekte die invloed uitoefent op hoe gewrichtskraakbeen zichzelf herstelt. Gezien de malaise waarin Suriname zich al enige tijd bevindt, hoop je toch wel op meer 'beweging' in de juiste richting.

Fysiotherapeuten vechten wereldwijd nog steeds voor erkenning. Ze zitten zeker niet stil! Op een aantal plaatsen gaat die erkenning heel goed, op vele plaatsen nog zeer onvoldoende. Helaas moeten we constateren dat ook in Suriname het vak fysiotherapie nog niet die plek in de maatschappij heeft die het verdient. We mogen wel constateren dat door de inzet van alle collega's, het vak een stuk zichtbaarder is geworden, dat steeds meer mensen weten wat fysiotherapie inhoudt en wat de fysiotherapeut voor ze kan betekenen. Echter de drempel blijft groot en zeker in deze economisch zeer uitdagende tijden.

Het is vreselijk om te moeten constateren dat mensen die zorg behoeven, deze zorg niet kunnen ontvangen omdat fysiotherapie niet, of onvoldoende, gedekt is via hun verzekering. Mensen met chronische aandoeningen, na heftige ongelukken, na beroertes en ga zo maar door, deze mensen zijn beperkt in de mogelijkheid om optimaal te revalideren/behandeld te worden omdat de middelen ontoereikend zijn.

Op een dag als deze, moeten we ook stilstaan bij de ontwikkeling van ons vak. De vele jonge collega's die tegenwoordig op master-niveau afstuderen aan onze eigen universiteit. Jonge ambitieuze collega's die zich specialiseren en zelfs promoveren binnen deelgebieden van ons mooie beroep, om zo de kwaliteit van fysiotherapeutische zorg verder een 'boost' te geven.

Ook binnen onze vakgroep is er de afgelopen tijd kader elders hun heil gaan zoeken. Na het wegtrekken van zowel jonge als meer ervaren collega's naar het buitenland, moeten we nu echt kijken hoe we die kunnen behouden. Hoe maken we het interessant genoeg om binnen deze uitdagende context de ambities van o.a. jonge zorgprofessionals voor Suriname te behouden? Nieuwe talenten die voor een belangrijk deel naar een eerlijke beloning uitkijken- je hebt jaren van je leven geïnvesteerd aan studie- om anderen te helpen.

Maar ook de vakinhoudelijke beperkingen binnen het domein van de gezondheidszorg kunnen frustrerend werken en een reden zijn om te vertrekken. Dat verzekeraars je aan handen en voeten binden met allerlei ondoordachte maatregelen waardoor jij als professional niet kan doen wat de protocollen je voorschrijven. Dat je geen kwaliteit van zorg kan garanderen, omdat iemand die helemaal niets weet van jouw beroep iets achter een bureau bedacht heeft, om de bereikbaarheid van goede zorg te vernietigen. De vele verzekerden die aanspraak maken op jouw diensten, jouw kennis en kunde, jouw tomeloze inzet om mensen te helpen. Dat frustreert! Het gevolg is dat zij die jouw zorg zo hard nodig hebben, gedupeerd worden. En dat geldt ook voor preventieve fysiotherapie, als dat nou om artrose gaat of niet….

Fysiotherapeuten zijn behalve toppers in de behandeling van klachten aan het bewegingsapparaat, ook deskundig in de bijdrage op het bewegingsgebied van de preventieve gezondheidszorg. 'Exercise is Medicine', Bewegen op Recept, programma's die wereldwijd erkend zijn om hun waarde voor de doelgroepen, maar ook groot economisch voordeel opleveren door hun preventieve werking. Zeker ook op langer termijn.

Als voorzitter van de Surinaamse Vereniging voor Fysiotherapie (SVF), spreek ik namens alle fysiotherapeuten en aankomende fysiotherapeuten van Suriname de hoop uit, dat we niet langer een roepende in de woestijn zijn. Maar dat er wordt ingezet op de waarde van ons beroep en de impact die het kan hebben op de Surinaamse gezondheidszorg.

 Bastiaan de Boer