Mogen mensen uitgesloten worden en hun vrijheden ontnomen worden, wanneer zij kiezen om (nog) niet gevaccineerd te worden tegen Covid-19? Op 8 juni heeft het Assembleelid, A. Gajadien, tijdens een openbare vergadering helaas de uitspraak gedaan dat overwogen moet worden om mensen die niet ervoor kiezen om gevaccineerd te worden te ‘vragen’ om thuis te blijven en dan wel onbezoldigd. Ook heeft hij aangegeven dat er wetgeving zou moeten komen om op mensen vaccinatiedwang te kunnen uitoefenen. Voorts heeft het Assembleelid gerefereerd naar een vonnis van het Europees Hof, waarin zou zijn aangegeven dat landen ertoe over zouden moeten gaan om wetgeving te maken om op hun burgers dwang uit te oefenen. Ik verwijs naar collega, Mr. M. Castelen, die in een recent artikel  op het vonnis waar vermoedelijk naar verwezen wordt is ingegaan. Ik schaar mij volledig achter zijn uiteenzetting.

De uitspraak van de volksvertegenwoordiger lijkt simpel voor sommigen, maar herbergt enorm veel. Niet alleen wordt gesuggereerd dat op burgers dwang zou moeten worden uitgeoefend, al dan niet middels het creëren van wettelijke instrumenten die dit doel zouden moeten heiligen, hetgeen m.i. zonder meer absoluut ontoelaatbaar is vanuit de beschermde mensenrechten en het BuPo-verdrag . Daarnaast wordt gesteld, dat uiteindelijk er een situatie zal ontstaan, waarbij burgers die gebruik maken van hun recht om niet te kiezen voor vaccinatie, uitgesloten zullen worden van deelname aan de samenleving al dan niet zonder inkomen.

Feitelijk zou dit dan erop neer komen dat een individu dat zich niet wil laten vaccineren, geen recht meer zou mogen hebben op een menswaardig bestaan en persoonlijke integriteit, zo iemand zou apart moeten ‘leven’ van ‘de rest’ zonder de garantie te hebben van een inkomen om in zijn levensbehoefte te voorzien. Het implementeren van zo een archaïsche maatregel herbergt eveneens een discriminatoir element van buiten proportionele aard en doet daarmee ook afbreuk aan het fundament van onze rechtsstaat en stimuleert polarisatie en stigmatisering binnen een samenleving.

Wat hier gepropageerd wordt in de Assemblee, is m.i. niets anders dan dat medische-segregatie oftewel - apartheid haar intrede zou moeten doen in Suriname.
Een suggestie die niet alleen ondenkbaar is in een land dat zijn fundamenten heeft in democratie, soevereiniteit van het volk en op eerbiediging en waarborging van fundamentele rechten en vrijheden van de mens, maar ook nare flashbacks oproept van markante dieptepunten uit de wereldgeschiedenis m.b.t. wat het toepassen van segregatie of apartheid voor groepen in een samenleving en landen te weeg heeft gebracht.

Gebeurtenissen in o.a. de VS, Zuid-Afrika en Europa verspreid door de historie heen zijn daar duidelijke voorbeelden van. Wie kan de afschuwelijke taferelen die zich toen voordeden vergeten? Mensen die vanwege hun huidskleur, geloofsovertuiging of ‘anders denken’ maatschappelijk afgezonderd c.q. uitgesloten werden, van hun rechten en vrijheden beroofd werden onder dreiging met detentie, geweld of zelfs de dood.

Het enkel zinspelen op en pogen een staat van apartheid uit te lokken alleen al is onvergeeflijk, maar staat ook in schril contrast met de belofte aan land en volk in de Grondwet van ons land alsook de verscheidene toepasselijke verdragen die geratificeerd zijn. Bovendien brengen dit soort uitspraken meer onrust en werkt het allesbehalve constructief. Ik breng in herinnering dat in de preambule van de Grondwet o.a. het volgende staat:
“…overtuigd van onze plicht de principes van vrijheid, gelijkheid en democratie alsmede de fundamentele rechten en vrijheden van de mens te eerbiedigen en te waarborgen,…”
“... en de instandhouding van een sociaal-rechtvaardige samenleving, vastbesloten met elkaar en met alle volkeren in de wereld samen te werken, op grondslag van vrijheid, gelijkheid, vreedzame co-existentie…”

Na bijkans 16 maanden avondklok, mondkapjes, lockdowns en geen vakantie, kijkt eenieder logischerwijs reikhalzend uit naar verlichting, frisse lucht en meer vrijheid. Als ik social media mag geloven, zijn er ook burgers die ook dit soort extremistische-ideeën uiten en oproepen om mede-Srananmans, die niet kiezen om zich te vaccineren feitelijk algeheel te strippen van hun meest basale rechten als mens en als burger. Het is begrijpelijk dat angst, paniek en soms wanhoop, een mens tot rare gedachten of handelingen kan brengen, maar het mag nimmer zo zijn dat wij ons ‘mens-zijn’ en onze humaniteit kwijtraken en niet langer in staat zijn als geciviliseerde individuen te handelen.

In ieder geval kan en mag van de Assemblee en de overheid verwacht worden dat zij zich niet door paniek laten leiden, maar door wijsheid, evenwichtige alsook maatschappelijk verantwoorde besluiten nemen. Een staat van medische-apartheid of -segregatie introduceren is m.i. ontoelaatbaar, onacceptabel en in strijd met fundamentele rechten en vrijheden, die ook burgers van ons land hebben.
    
Mr. Nailah U. van Dijk CAMS AMLCA