Weer een flink gat in het schip van de NDP. In ruim zeven maanden na de verkiezing van 25 mei, zijn twee Assembleeleden, die ook bestuursleden tevens ex-ministers waren, opgestapt. Het gaat niet om de eersten en de besten. Toen André Misiekaba, ondervoorzitter en fractieleider, paars de rug toekeerde, werd al gefluisterd dat Sergio Akiemboto ook zou volgen. De kloof tussen Misiekaba/Akiemboto en de NDP was blijkbaar zo groot geworden, dat beiden op hun eigen moment besloten om op te stappen. Ze hebben blijkbaar moe gestreden, hun handdoek in de ring geworpen.

Net als Misiekaba heeft ook Akiemboto uitgelegd waarom hij geen andere keus had dan op te stappen. Uiteraard wordt niet alles gezegd op papier. Tussen de regels door is het wel duidelijk te merken dat het om principiële zaken gaat. Van geen van de twee personen werd verwacht dat ze de NDP ooit de rug zouden toekeren. Daarvoor hebben beiden zich enorm ingezet voor de partij en vooral voor de minder draagkrachtigen. Hun weggaan zal de ABOP zeker voordelen opleveren, want de achterban van het tweetal zal zich nauwelijks meer gereflecteerd zien in de paarse partij.

Enkele zinnen die opvallen in het persbericht van Akiemboto zijn: De afgelopen tijd betrapte ik mezelf steeds vaker erop dat ik me ongemakkelijk voelde wanneer ik als politicus of volksvertegenwoordiger werd aangesproken op het handelen van politici en andere maatschappelijk vooruitgeschoven personen. Steeds vaker wordt van mij verwacht standpunten in te nemen die te ver afstaan van mijn persoonlijke waarden en mening. Eveneens is het onvermogen, om een antwoord te vinden op de onvrede in de Surinaamse samenleving, over de politieke gang van zaken in het algemeen en over het gevoerde beleid in de achter ons liggende periode, een belangrijk punt.

Het is prijzenswaardig dat politici consequenties verbinden als zij niet meer in staat zijn om zaken die niet te verdedigen vallen, goed te praten. Het gebeurt nog te vaak in de politiek dat koste wat het kost misstanden worden goedgepraat. Wat de reden verder ook zijn dat Akiemboto zo een drastische stap heeft genomen, de argumenten die door hem zijn aangekaart, zijn valide. Wanneer je in conflict komt met je geweten, dan moet je handelen. Jezelf niet in de spiegel kunnen aankijken, is het ergste wat een mens kan overkomen. Het is prijzenswaardig van Misiekaba én Akiemboto dat ze de zetel netjes hebben ingeleverd. We hebben ook andere zeteltaferelen de recente parlementsgeschiedenis zien passeren.

De NDP ondergaat duidelijk een cyclus waarin er oprecht moet worden gehandeld. De partij is teruggegaan van 26 naar 16 zetels, terwijl ze regeermacht had. Er zijn duidelijk dingen rigoureus fout gegaan. Mensen die de mist in zijn gegaan, zijn niet tot orde geroepen door de partij. Integendeel zijn ze door dik en dun verdedigd. Deze zaken worden zonder meer afgestraft. De glorietijd van paars is duidelijk voorbij. De hand moet diep in eigen boezem worden gestoken. Paars moet in de spiegel kijken en aan zelfreflectie doen. Akiemboto, nu ex-NDP'er, zegt het mooi: evalueren is een basisbeginsel voor verbetering. Er zal volgens hem pas sprake zijn van toegevoegde waarde als politieke en maatschappelijke leiders een objectieve evaluatie durven los te laten op hun eigen handelen.

Diep in de spiegel kijken, kan ook reflecteren dat het grootste probleem leidinggevenden in de partij zelf zijn. Opschonen van de partij doe je met mensen die vertrouwen uitstralen. Vals spel tijdens vriendschappelijke schaakwedstrijden binnen eigen gelederen, wordt niet door iedereen getolereerd. Als het roer niet wordt omgegooid, zal het schip de sula's niet kunnen trotseren. Captain Desi, your ship is sinking!

Nita Ramcharan