De duivel heeft uiteindelijk toch gewonnen. Het geloof in de duivel is weer eens bevestigd. In september 2018, toen het ook heel moeilijk ging met de economie - maar veel beter dan nu - had de regering tóch het besluit genomen om ambtenaren wat meer geld te geven om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Vooral de ambtenaren in de lagere loonschalen konden met moeite het hoofd boven water houden. De kiezen zijn op elkaar gezet, en is er een salarisverhoging gerealiseerd. 

De verhoging was niet bedoeld voor Assembleeleden en leden van de regering. Maar hun salarissen zijn wettelijk wel gekoppeld aan die van de onderdirecteur en directeur van de departementen. President Desi Bouterse zei toen dat dit over het hoofd was gezien. Hij vond terecht dat leden van de regering het best riant hebben in vergelijking met de schoonmaakster die met SRD 1.100 in de maand, met twee kinderen die met de bus naar school gaan, moet zien rond te komen. 

De volkspresident besloot, nadat hij van Cuba terugkeerde, dat er paal en perk gesteld moest worden. Ministers, de vp en hij moesten solidair zijn met de kleine man. Dit moest met daden worden aangetoond, want de regering had een pad gekozen waarbij solidariteit met de verworpenen van het land - en die zijn er veel - moet worden getoond. Niet met mooie politieke woorden, eigen aan politici, maar met daden. Hij wilde dat de Assembleeleden ook geen verhoging moesten nemen, maar over hen had hij niet zoveel zeggenschap, ook al kon hij rekenen op minstens 29 stemmen in DNA. 

Niet iedereen heeft graag meegewerkt, want als het om geld gaat worden idealen vergeten. Bouterse zei toen dat hij niet in de duivel geloofde, totdat hij geld tegenkwam. Hij beschreef het mooi, "mensen raken de richting kwijt als het om geld gaat. Zij willen hun geld. Ik had gehoopt meer medestanders te vinden. Het is een eenzaam pad waar wij voor gekozen hebben," legde hij uit. Solidariteit wordt niet met de mond beleden. In een regeringsvergadering kreeg de sterke man het gedaan dat niemand bezwaar maakte. Iedereen ging gewillig mee.

Het was niet zo dat afgesproken werd dat wanneer de tijden beter zouden worden, het geld wel uitgekeerd zou worden. Het was geen sparen als een sinaasappeltje voor de dorst. Baas had ook de opdracht aan Moes gegeven om een wet te maken, zodat de salarissen losgekoppeld zouden worden van de ambtenarij. Velen hadden toen al gedacht dat die wet nooit zou komen. Dat het om de show ging. 

En nu 41 maanden later, komt de aap uit de mouw. Nu is het 'wet is wet'. Het directeurssalaris was SRD 9.044 per maand en is gegaan naar SRD 12.602. De president krijgt aan schadeloosstelling per maand SRD 36.176. Met de aanpassing gaat zijn bezoldiging naar SRD 50.408. Het verschil dat hij nog moet krijgen met twk is SRD 50.408 - SRD 36.176= SRD 14.232 x 41= SRD 583.512. Daarbovenop komt nog SRD 175.070 aan representatiekosten bij (SRD 4.270 x 41). De president heeft nog niet verteld dat hij het geld zal doneren aan sociale instellingen, maar wat er niet is, kan nog komen. De duivel moet worden verslagen!

Nita Ramcharan

p.s. Eén ding is zeker. Surinamers hebben letterlijk nog nooit zulke schone handen gehad als in deze Covid-periode. Laat ons hopen dat de schone handen ook doorwerken in het beleid van dit land.