In het programma Welingelichte Kringen van zondag 26 mei werden zoals gebruikelijk verschillende onderwerpen onder de loep genomen. Zeer interessant. Toch heb ik de behoefte om te reageren op een opmerking van het panellid Armand van der San.

Dit lid verklaarde ongenuanceerd, iets waaraan hij zich niet vaak schuldig maakt, dat hij ervan overtuigd is dat de intrekkingbeschikking van de minister van Justitie en Politie m.b.t Sasur van hogerhand is opgelegd en suggereerde dat het vanuit het Kabinet van de President is gebeurd, en dat in het kader van de taakomschrijving van de ministeries dit niet mogelijk moet zijn.

Het is inderdaad niet mogelijk omdat de minister ingevolge het Staatsbesluit van 6 november 1996, houdende Vormgeving van Wettelijke Regelingen, Staats- en Bestuursbesluiten (S.B. 1996 no. 54) ingevolge artikel 8 zelf verantwoordelijk is voor zijn uitgegeven beschikkingen. Wanneer wij vanuit het Kabinet van de President een bestuursbesluit willen doen uitgaan, dan maken wij gebruik van datzelfde staatsbesluit met name artikel 6 of 7.

Wij hebben ons aan deze opmerking gestoord omdat ook ik verrast was met de mededeling in de media over de intrekkingbeschikking van Justitie, terwijl ik bij het in ontvangst nemen van de petitie als Directeur van het Kabinet namens de President te kennen had gegeven, dat een besluit sedert november 2012 in concept was aangeboden aan het ministerie van Justitie. In dat concept met het karakter van een resolutie was er geen sprake van een intrekking maar van feitelijke omstandigheden welke het recht verschaft om juist te kunnen handelen.
Wanneer desondanks de minister zijn eigen bevoegdheden met inachtneming van zijn taakomschrijving hanteert, dan moet hij ook voor de consequenties instaan als het juridisch fout loopt. Zo hoort het eenmaal in een geciviliseerde maatschappij dat wij plegen te noemen een rechtsstaat.

Eugéne van der San