Een van de mooiste steden ter wereld is de komende weken het decor van het grootste sportevenement ter wereld. De Olympische Spelen zijn voor sporters het hoogst haalbare en iedere keer weer een feest om te volgen. Uiteraard bekijken we de verrichtingen van onze Surinaamse helden met extra aandacht. Zijn we met veel? Nee, dat helaas niet. Waar de Verenigde Staten een kleine 600 sporters heeft afgevaardigd, Australië 460 en gastland Frankrijk 573, doen wij het met iets minder atleten. Vijf om precies te zijn.

Dit is natuurlijk veel te weinig. Je gaat mij niet wijsmaken dat op een populatie van ruim 600.000 inwoners er slechts vijf goed genoeg zijn om deel te nemen aan de Olympische Spelen. De oorzaak ken ik natuurlijk, net als jij. Dat is geld. Talent is niet te koop, dat krijg je van moeder natuur en/of God mee. Maar met alleen talent ga je het niet redden. Niet voor niks wordt er altijd gezegd dat een atleet met 10% talent en 90% wilskracht meer bereikt dan een atleet met 90% talent en 10% wilskracht. Anthony Nesty heeft uiteraard aanleg om te zwemmen. Maar ook hij heeft er hard voor moeten werken. Leuk detail is dat hij tijdens de Spelen in Parijs coach is van de Amerikaanse zwemmers, vermoedelijk de meest succesvolle zwemploeg van de komende weken.

Nieuwe medaillekansen?
Nesty is nog altijd de enige Surinamer die ooit een medaille won op de Olympische Spelen. In 1988 pakte hij goud op de 100 meter vlinderslag, vier jaar later veroverde hij brons op dezelfde afstand. Komt er tijdens de komende Spelen een opvolger? Ik waag het te betwijfelen. Jaïr Tjon En Fa zou in het baanwielrennen voor een stunt kunnen zorgen. De keirin is daar het meest geschikt voor, omdat dit een onvoorspelbaar onderdeel is. We moeten wel realistisch blijven, om een medaille te winnen moet het voor Jaïr op elk gebied meezitten. De andere atleten (Sören Opti, Jalen Lisse, Irvin Hoost en Kaelyn Djoparto) volgen de Olympische gedachte: meedoen is belangrijker dan winnen.

Verbeter het sportbeleid
Ergens is het zeker waar dat het niet om winnen gaat. Kom hier trouwens niet mee aan in sportlanden als de Verenigde Staten, Frankrijk en Nederland. Daar wordt er niks minder dan een reeks aan gouden medailles verwacht. Alles wat minder is, is een teleurstelling. Nu zeg ik niet dat we dit als Suriname moeten willen. Maar ik zou de politieke partijen die meedoen aan de verkiezingen van volgend jaar wel op het hart willen drukken dat ze zich inzetten voor de sporters. Topprestaties van onze atleten zijn zowat de beste reclame die je voor je land kunt wensen. Kijk als voorbeeld alleen maar naar Anthony Nesty, die door het grootste zwemland ter wereld wordt gevraagd als coach.

Wat mij betreft zijn er twee sportevenementen waar je als land jezelf op de kaart kunt zetten. Als eerste is dit het WK voetbal. Ondanks dat Louis van Gaal nog steeds onze bondscoach niet is, zou het kunnen dat we er in 2026 voor het eerst bij zijn. Evenement nummer twee dat een perfect marketinginstrument is, begint dit weekend in Parijs. De komende regering(en) mogen dan ook extra in sport investeren. Puur fysiologisch gezien hebben we in Suriname (letterlijk en figuurlijk) goud in handen. Door voor de juiste faciliteiten te zorgen, geven we onze talenten alle kansen om zichzelf te ontwikkelen. Daarbij gaat het niet alleen om zwembaden, atletiekbanen en wielerpistes, maar ook om kennis op het gebied van voeding, training en pieken. Een mooi doel is om tijdens de volgende Olympische Zomerspelen, in 2028 in Los Angeles, minstens 10 sporters te sturen en op ten minste één onderdeel mee te doen voor de medailles. Leest de toekomstige regering mee? Dit is immers de beste reclame die er bestaat.

RFN Bouterse