Groepsfoto van kandidaat-gemeenteraadsleden op bezoek op de Surinaamse ambassade in Den Haag. (Copyright: Waldo Koendjbiharie)
De gemeenteraadsverkiezingen, vandaag in Nederland, zijn een ideale graadmeter voor participatie van Nederlandse Surinamers in de politiek; staat deze stil, zijn we vooruitgegaan of daalt de belangstelling. Afgaand op sociale media, is er na meer dan 20 jaar eindelijk sprake van opmerkelijke groei, waarin ook in Nederland gewortelde Surinamers van de tweede generatie zichtbaar zijn.

Vroeger was er het Surinaams Inspraak Orgaan (SIO) dat stad en land afbelde voor het verzamelen van verkiezingsdata – wie doet waar mee, voor welke partij, op welke plek enz. – die met de Surinaamse gemeenschap werden gedeeld met de oproep om vooral te gaan stemmen. Ook organiseerde het SIO, expertisebijeenkomsten met ervaren en nieuwe gemeenteraadsleden om ervaringen uit te wisselen.

Helaas is het toenmalige bestuur van het SIO, dat in 2015 werd opgeheven, er niet in geslaagd een nieuw Surinaams netwerk van de grond te tillen. Bij de Caribische Nederlanders en bij de Molukse gemeenschap is dit wel gelukt. Daarom was ik blij met het initiatief van het Diaspora Instituut Nederland (DIN) – voorzitter Kathleen Ferrier is zelf een door de wol geverfde landelijke politica geweest – om in samenspraak met de Surinaamse ambassade in Den Haag de aankomende gemeenteraadsleden te ontvangen om ze een hart onder de riem te steken.

Campagnevuurwerk in Den Haag
In steden zoals Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Almere/Lelystad waar de meeste Surinamers wonen, beleefde Den Haag een dynamische kleurrijke verkiezingscampagne. Zaterdag organiseerde Mairan Sewtahal (PvdA-19), een afsluitende massameeting, net zoals in Suriname met meerdere muziekgroepen en gratis eten en drinken. Zondag sloot Kavish Partiman (CDA-2) zijn campagne af met een feestje onder de titel ‘CDA Family Day’. Veel waardering en respect had ik voor de Haagse politici, wethouder Kavita Parbhudayal (VVD-2) en Janice Roopram (lijsttrekker van haar eigen partij, ‘lijst 16’) die dagenlang haast 24/7 in de weer waren met hun campagne – bezoek hun Facebookpagina voor een impressie.

Kavita was 4 jaar geleden hoofd van de gemeentelijke financiële dienst, toen ze door de VVD werd gevraagd voor het wethouderschap. Ondanks een gegarandeerde raadszetel in het vooruitzicht, moest zij nu echter wel de straat op om aan te tonen dat ze een achterban heeft. Dus was zij net als vele andere kandidaten van Surinaams-Hindostaanse afkomst niet weg te branden van de Hindostaanse radio AMORFM, waar elk uur minutenlang de spotjes achter elkaar de ether in werden geslingerd. Roopram werd vier jaar geleden raadslid in een duo met Richard de Mos (Hart voor den Haag/Groep de Mos). Vanwege haar kritiek op interne partijzaken verbrak De Mos de werkrelatie met Roopram en ruilde hij haar in voor Rita Verdonk als running mate. Janice slaagde erin haar politieke ambitie op de valreep veilig te stellen met inschrijving van haar eigen partij. Voor een partijnaam was het te laat; vandaar ‘Lijst 16’.

Wat nog meer opvalt
Reshma Roopram, PvdA-wethouder in Barendrecht en zus van Janice, deed afgelopen weekend op haar Facebookpagina een oproep aan de campagneteams in Den Haag om de focus op de eigen kandidaat te houden en niet op een lastercampagne tegen andere Hindostaanse kandidaten – lijkt wel Suriname! Overigens is het in Barendrecht historisch dat Tina Jakoeb het vertrouwen kreeg van de PvdA voor het lijsttrekkerschap. En dan te bedenken dat zij voor het eerst meedoet. Jakoeb is jurist en onder meer ook secretaris van VHP-Nederland.

Historisch is ook dat in Rotterdam wethouder Richard Moti (werk en inkomen) lijsttrekker is van de PvdA. Moti had geen wervend spotje op de Hindostaanse radio, maar was gefocust op zijn campagne voor alle Rotterdammers. Zijn partij- en stadsgenoot Narsingh Balwantsingh staat op 10 en zal het evenals Mairan Sewtahal in Den Haag moeten hebben van voorkeursstemmen. Opvallend is dat lokale PvdA-mastodonten Johan Chandoe en Rabin Baldewsingh hun invloed hebben moeten aanwenden om Mairan op de PvdA-lijst te krijgen, de enige van Surinaamse afkomst. Verder zie ik dat bij partijen als DENK en BIJ1 Surinaamse kandidaten ook goed vertegenwoordigd zijn.
 
Hoe verder?
In de afgelopen 20 jaar hebben Turkse en Marokkaanse jongeren van de tweede generatie de Surinaamse doelgroep in politieke participatie en zichtbaarheid ingehaald – kijk maar naar de samenstelling van de Tweede Kamer. Gelukkig hebben we met de verkiezingen van 2021 nu drie Kamerleden met Surinaamse roots; Sylvana Simons, Raoul Boucke en Don Ceder. Nu is het van belang dat wij de gegroeide Surinaamse belangstelling voor de gemeentepolitiek behouden, de nieuwelingen met raad en daad bijstaan en gaan werken aan een kweekvijver van nieuw talent voor de landelijke politiek. Bij het gemis van een nieuwe SIO hoop ik dat het DIN in de toekomst hierbij een rol wil vervullen, bijvoorbeeld met een jaarlijkse thematische bijeenkomst. Diaspora betekent niet alleen de verbinding met Suriname, maar het DIN zou er ook moeten zijn voor de verbondenheid van Surinamers in Nederland.

roy.khemradj@gmail.com