De huidige economische situatie van Suriname wordt met de dag moeilijker voor de burger. Vanaf het aantreden tot heden is niks te merken van prudent beleid zoals beloofd door de zittende regering tijdens de verkiezingscampagnes. Ook bij het IMF kan de regering geen concrete voorstellen presenteren, waardoor de samenwerking nog geen feit is zoals voorspeld door de president. Allemaal kletspraatjes en babbels die bij de burger alleen frustraties en irritaties opwekken.

Zo ook kan de regering geen beleid maken in de problematiek rondom de zorgverzekeringskaarten. Het moet geen onbekende situatie zijn dat veel burgers op dit moment verstoken zijn van gezondheidszorg met alle nare gevolgen van dien. Zo zijn er heel wat zwangere vrouwen, (school)kinderen, seniorenburgers, mensen met chronische ziekten die niet naar de dokter kunnen vanwege het feit dat ze de medische kosten niet kunnen betalen. Ook is de bevoorrading van medicamenten gering.

Op dit moment leven we midden in een corona-crisis en juist in deze periode zijn burgers niet gegarandeerd van optimale gezondheidszorg. Terwijl wij burgers:
1. Sociaaleconomisch het bijzonder moeilijk hebben; in sommige gevallen dusdanig dat het leven niet meer draaglijk is en men overgaat tot suïcide;
2. Wekelijks brandstofverhogingen keihard moeten betalen en daarmede ook de stijgingen van de basisgoederen, opdat we niet eens uitkomen met ons loon om onze kinderen te voorzien van gezonde maaltijden;
3. Maanden wachtende zijn op de aangekondigde compensatie van de gouvernement take zoals beloofd na de eerste brandstofprijsverhoging, waardoor de landbouwsector verliezen lijdt en zodoende ons inkomen verder daalt.
4. Wachtende zijn op de beloofde herstelplannen tijdens de verkiezingscampagnes;
5. Keihard verhoogde belastinggelden moeten betalen;
6. Nog steeds hoge koersprijzen betalen, welke naar verwachting verder zal toenemen.

Merken we op dat er tientallen adviseurs in dienst zijn genomen, riante vervoerstoelage doorgedrukt wordt ten behoeve van regeringsleden, bedrijven opgericht worden buiten de wettelijke bepalingen en zoveel soortgelijke zaken, zonder dat enige economische verbetering waar te nemen is. Dit alles ervaren we als ernstig leedvermaak. Uiteraard begrijpen wij burgers dat verbetering van het proces dan wel opschoning van het bestand belangrijk is doch kan dit niet ten koste van de gezondheid van de burger.

Een andere ontwikkeling is dat de huidige economische situatie van dien aard is dat bijna 80% van de burgerij onder de armoedegrens leeft en dus een verzekeringskaart zou moeten krijgen van de overheid. Immers de overheid is verantwoordelijk voor een dusdanig beleid welke welzijn en welvaart stimuleert. Het huidige beleid zorgt juist voor achteruitgang van de burger op alle fronten. 

De regering had indertijd SZF-kantoren gedecentraliseerd, waardoor gezondheidszorg een stapje dichterbij was voor de burger. Ook was het verkrijgen van een BZV- of Bazo-kaart geen lijdensweg, het was zo makkelijk dat je verzekeringskaart binnen een half uurtje geprint werd indien het verviel.

Thans moeten wij burgers elke keer horen dat geld geleend werd en er niet voldoende manschappen dan wel apparatuur is om het werk rondom het verkrijgen van de verzekeringskaarten te doen. Frappant dat we dan op andere momenten moeten vernemen van de media dat zoveel ambtenaren in dienst zijn genomen waarvoor er geen werk is. De vraag rijst dan: kan de regering geen mensen inzetten? Heeft de regering nooit gehoord van HRM?

De diverse handelingen van de regering getuigen van ongekende amateuristische regeerkwaliteiten oftewel historische blunders welke ons niet zullen redden maar ons juist in een dieper dal zullen doen belanden. De aangekondigde leugens zijn de enige kritische succesfactoren welke tot professionalisme van de regering gerekend kan worden. Niets meer! Niets minder!

Hanisha Jairam