Column: Stop met aanmodderen!
10 Oct, 00:59
foto


De vrouwenvoetbalselectie van Suriname heeft onlangs deelgenomen aan Olympische kwalificatie op Puerto Rico. De resultaten zijn niet om over naar huis te schrijven. In slechts twee wedstrijden kreeg Suriname maar liefst 16 doelpunten tegen, terwijl er maar eenmaal werd gescoord. Deze uitslagen zijn het resultaat van het aanmodderen van de Surinaamse Voetbal Bond (SVB) voor wat vrouwenvoetbal betreft. Er is geen meerjarenontwikkelingsplan voor aanpak van vrouwenvoetbal. Kort vóór een toernooi worden selecties uit de grond gestampt om wonderen te gaan verrichten.

Dat de SVB het niet nauw neemt met vrouwenvoetbal, staat als een paal boven water. Een bezoekje aan de website maakt al duidelijk dat vrouwenvoetbal ook bij dit bestuur geen prioriteit heeft. Het tabblad Nationale dames dat informatie zou moeten bevatten over de damesselectie, is blanco. Op de homepage prijkt nog steeds de kop ‘Natio verplettert Nicaragua…”, echter staat er nergens dat de damesselectie van Suriname deelnam aan het Olympische kwalificatietoernooi.

Het bovenstaande maakt duidelijk dat het afvaardigen van vrouwenselecties, slechts bedoeld is om de fondsen die beschikbaar gesteld worden door de Wereldvoetbalbond (FIFA), veilig te stellen. De FIFA keert jaarlijks tonnen aan US-dollars uit om vrouwenvoetbal te ontwikkelen, echter komt de SVB niet verder dan het zo nu en dan afvaardigen van uit de grond gestampte selecties. Waar gaat de rest van de middelen naartoe? 

Voetbalsters worden zonder een gedegen voorbereiding voor de haaien gegooid en nu van alles verweten, maar de fout ligt niet bij hen. Het is al vernederend genoeg om zo roemloos ten onder te gaan en dan ook nog de schuld te krijgen. Laten we de koe bij de horens vatten en het bestuur aan de tand voelen omtrent de besteding van de middelen bestemd voor de ontwikkeling van vrouwenvoetbal.

In 2010 mocht ik een FIFA-cursus voor vrouwenvoetbal bijwonen op Trinidad. Reeds toen bleek dat Suriname een gigantische achterstand had op dit gebied. Ook woonde ik als cursist een paar wedstrijden van het u-17 Wereldkampioenschap voor meisjes bij dat in die periode aldaar werd georganiseerd. Laaiend enthousiast keerde ik met vernieuwde inzichten terug om te helpen het vrouwenvoetbal hier te lande te herstructureren. Het mocht echter niet baten. De gevestigde orde weigerde mee te gaan met het ontwikkelingsplan dat ik korte tijd later aanbood. Ik hield het niet lang daarna voor gezien en nu haast een decennium later, moddert de SVB nog steeds aan met vrouwenvoetbal.

Mireille Hoepel