Jaren heb ik mij stilgehouden over politieke onderwerpen, maar de afgelopen dagen heb ik iets gevolgd en het heeft mij beziggehouden. Niet dat ik een fan van hem hoef te zijn, maar omdat ik het gevoel van sympathie voor de medemens zie afnemen. Ik koos er bewust voor om pas na zijn crematie hierover te schrijven, zodat alles uit respect voor de nabestaanden rustig kon verlopen. En nu is het moment daar om mijn boodschap en inzichten wel neer te zetten.

Hopelijk hebben de misgunners en haatdragende personen nu ook rust, nu het lichaam van de meest besproken persoon sinds 30 maart, ex-president Chan Santokhi, tot stof is vergaan. Maar op wie zullen zij hun pijlen nu richten? President Simons, vicepresident Rusland, ex-vicepresident Brunswijk of DNA-lid Somohardjo? Dit is helaas de mentaliteit van de gemiddelde Surinamer: elkaar neerhalen in plaats van stimuleren.

Wanneer Bigi Boi een wedstrijd verliest, wordt hij afgebrand en spelen velen de prof over hoe hij zou moeten vechten. Wanneer hij wint, wordt hij opgehemeld. Wanneer Natio verliest, wordt het team bespot en afgekraakt, maar bij winst zijn diezelfde mensen plots fan. En wanneer het gaat om serieuze kwesties, zoals het Tigri-gebied, een verkeerde Surinaamse landkaart of uitlatingen van Guyana, tonen we weinig interesse en maken we zelfs grappen over ons eigen land.

De dood van Santokhi heeft bij velen hun ware aard laten zien: ziekelijke jaloezie, haat en hypocrisie. In jouw ogen was hij misschien slecht, omdat je hem nooit mocht. Maar leer loslaten: die man is weg. Jij moet nog een heel leven leiden en weet niet hoe je zult eindigen. Voor anderen was hij goed, afhankelijk van de band en nabijheid. Niemand is perfect, maar jezelf verlagen uit teleurstelling of politieke verschillen bewijst alleen je eigen zwakte.

Zijn overlijden kreeg internationale aandacht, bewezen door de aanwezigheid van buitenlandse organisaties, presidenten en vertegenwoordigers. Buitenlanders waarderen onze landgenoten vaak meer dan wijzelf. Waar ligt dat aan? Aan ons hypocriete gedrag en onze ongezonde denkwijze. We denken niet in termen van medemens en samenleving. Sterker nog, iedereen heeft tekortkomingen en niet iedereen kan door een mens tevreden worden gesteld.

Ik zeg altijd: als je niet kunt (ver)binden, (ver)breek dan ook niet. Jaloezie verandert niets aan jouw leven. Gebruik de prestaties van anderen als inspiratie om zelf beter te doen.

Laat onze leiders – Simons, Rusland, Brunswijk en Somohardjo – dit beseffen. Laat hen tonen dat zij van land en volk houden, corruptie en vriendjespolitiek hard aanpakken en investeren in onderwijs, gezondheidszorg, justitie, landbouw, veeteelt, visserij, toerisme en ondernemerschap. Alleen zo ontvangen zij ook internationale waardering en bouwen we een sterker Suriname.

En wij als volk? Laten we elkaar niet verdelen door politiek. Politici vinden elkaar altijd wanneer het om macht en voordelen gaat, maar wij blijven verdeeld. Meningsverschillen mogen er zijn, maar we zijn geen vijanden. Hier zijn we geboren, hier leven we en hier zullen we sterven. Blijf sportief. Blijf menselijk. Laat het negatieve los. Samen kunnen we groeien, samen kunnen we bouwen.

Omriesh (Sachien) Badal