Column: Suriname blijft worstelen, maar hoop gloort aan de horizon

Decennialang klinkt in Suriname dezelfde klaagzang: bus- en boothouders die worstelen met onduidelijke en wisselende tarieven, rijstboeren die elk seizoen opnieuw moeten strijden tegen tekort aan irrigatiewater en lage opkoopprijzen, en burgers die de strijd aangaan met overstromingen en afval. Het lijkt alsof we gevangen zitten in een eindeloze vicieuze cirkel van problemen waar geen einde aan komt.

Busvergunningen die verlengd moeten worden, maar waarbij procedures steeds veranderen zonder dat er sprake is van efficiëntie of duidelijkheid. De rijstsector, een ruggengraat van onze economie, wordt keer op keer geconfronteerd met dezelfde oude uitdagingen. En terwijl het water bij elke stevige regenbui onze straten overspoelt, lijkt het onderhoud van onze kanalen een vergeten taak, waardoor overstromingen met de jaren erger worden.

De overheid wisselt van kleur, maar de aanpak blijft hetzelfde: lapwerk en halve maatregelen die ons hooguit even rust geven, maar het probleem niet oplossen. En het afvalprobleem? Het blijft een doorn in het oog, terwijl praten over betaald vuilophaal al jaren aan de orde is, en de vuilnis toch overal blijft liggen.

Toch mogen we niet vergeten dat Suriname gezegend is met unieke voordelen die veel landen ontberen. We kennen hier geen natuurrampen zoals orkanen, aardbevingen of tsunami’s die zoveel andere regio’s teisteren. Onze lucht is schoon, ons drinkwater is overvloedig en van goede kwaliteit, iets waar wereldwijd nog steeds miljoenen mensen om moeten vrezen. Daarnaast zijn we een vreedzaam volk, met een rijke culturele diversiteit die harmonie en saamhorigheid uitstraalt.

Het is een zegen die we als burgers soms vergeten, terwijl we ons verliezen in de dagelijkse frustraties. Vergeleken met veel andere landen hebben wij het goed — en dat is een fundament waarop we kunnen bouwen.

Maar om die zegeningen ten volle te benutten, hebben we leiders nodig die durven te breken met oude patronen. Leiders die niet alleen denken aan de korte termijn, maar die een langetermijnvisie durven te ontwikkelen en uit te voeren. Mensen die het land niet zien als hun speeltuin, maar als een gemeenschap waarvoor ze verantwoordelijkheid dragen. Mensen die het collectief boven het individu plaatsen en durven zeggen: “Wij werken voor Suriname, voor de toekomst van ons allemaal.”

Ja, de problemen zijn groot. Maar de wil en het vermogen om te veranderen zijn er ook. Suriname verdient betere bestuurders, betere plannen en bovenal vertrouwen en betrokkenheid van zijn burgers. Want alleen samen kunnen we de cyclus van falen doorbreken en bouwen aan een land waar iedereen trots op kan zijn.