Terwijl leerkrachten na 35 jaar voor de klas nauwelijks SRD 13.000 netto overhouden, verpleegkundigen structureel onderbetaald zijn en ambtenaren moeten rondkomen van kruimels aan toelagen, ontvangen leden van De Nationale Assemblee een bezoldigingspakket dat steeds moeilijker uit te leggen is aan de samenleving. Niet alleen vanwege de hoogte ervan, maar vooral vanwege de groeiende afstand tot de realiteit van het volk dat zij zeggen te vertegenwoordigen.

De wet die dit mogelijk maakt, werd aangenomen in het vorige parlement, kort vóór de verkiezingen van mei 2025. De NDP zat toen in de oppositie en stemde als enige principieel tegen. Die houding werd luid en duidelijk uitgedragen: deze verhoging was onrechtvaardig, asociaal en niet te rijmen met de economische situatie van het land. Vandaag zit diezelfde partij in de coalitie. De wet geldt. En erger nog: zij wordt nu verdedigd.

De cijfers liegen niet. De bezoldiging van de president bedraagt SRD 130.364. De voorzitter van De Nationale Assemblee ontvangt 85 procent daarvan: ruim SRD 110.000. Een Assembleelid krijgt 60 procent van dat bedrag: circa SRD 66.485 bruto, maar komt – door toelagen en voorzieningen – uit op bijna SRD 95.000 netto per maand, met een bruto totaal van circa SRD 132.000. En dan begint het pas.

Daarbovenop komen volledige medische voorzieningen voor het lid én het gezin, inclusief tandheelkunde, oogzorg en – indien nodig – behandeling in het buitenland. Auto-, huisvestings-, communicatie- en representatietoelagen. Reis- en verblijfskosten. Declaraties voor binnenlandse reizen, inclusief het inhuren van voertuigen. VIP-faciliteiten op de luchthaven. Diplomatieke paspoorten. En straks mogelijk ook nog een managementtoelage van 20 procent.

Dit alles in een land waar ouders moeite hebben om het openbaar vervoer voor hun kinderen te betalen. Waar zorg- en onderwijssectoren voortdurend moeten staken om überhaupt gehoord te worden. Waar velen twee of drie banen combineren om het hoofd boven water te houden. Waar de middenklasse door opeenvolgende economische hervormingen is weggeslagen.

Vaak wordt het argument aangevoerd dat Assembleeleden fulltime beschikbaar moeten zijn. Dat is op zichzelf geen onredelijke eis. Zij mogen formeel geen nevenfunctie bij de overheid bekleden, maar particulier mogen zij vrijwel alles doen. Veel Assembleeleden zijn ondernemer, exporteur of consultant. Anderen genieten doorlopende inkomsten uit eerdere functies als ex-minister, beleidsadviseur of ambtenaar. Het beeld dat ontstaat, is dat van een politieke klasse die zich indekt, terwijl zij van de rest van de samenleving offers blijft vragen.

Poetini Atompai (NPS) zei tijdens de verkiezingscampagne dat deze wet aangepast moet worden. Dat zegt hij nu opnieuw. Hij belooft een initiatiefvoorstel. Dat is op zichzelf positief, maar woorden volstaan niet meer. De samenleving is voorbij het stadium van vertrouwen op intenties. Dien het voorstel in. Verzamel mede-indieners. Laat het op de agenda plaatsen. Dwing een stemming af. Laat het land zien wie vóór correctie stemt en wie vasthoudt aan privileges ten koste van de staatskas. Transparantie is nu de enige geloofwaardige route.

De vakbeweging kijkt mee en onderhandelt. Want zolang aan de top niets wordt ingeleverd, klinken oproepen tot loonmatiging hol. Onderhandelingen gaan niet alleen over percentages, maar ook over voorbeeldgedrag. Er wordt vaak gezegd dat er “geen ruimte” is om ambtenarensalarissen op te trekken. Maar er lijkt wél ruimte voor luxe, dienstreizen en een uitdijend pakket aan voorzieningen voor machtsdragers. Het volk ziet dat. En het onthoudt dat.

De boosheid op sociale media is rauw, soms ongenuanceerd, maar niet uit de lucht gegrepen. Woorden als “poppenkast”, “toneel” en “zelfverrijking” komen voort uit jarenlange teleurstelling. Cynisme is niet aangeboren. Het is aangeleerd – door herhaling van hetzelfde gedrag.

Niemand beweert dat Assembleeleden niets mogen verdienen. Maar beloning moet in verhouding staan tot niveau, verantwoordelijkheid, prestaties en maatschappelijke context. Wie top betaald wordt, moet top leveren: inhoud, aanwezigheid, wetgeving, controle en integriteit.

“Samen voelen”, zegt Atompai. Dat is een krachtige zin. Maar samen voelen zonder samen inleveren is geen solidariteit, het is retoriek. Als het menens is, dan begint het daar waar de macht zit. Niet bij het volk. Dien de wijzigingswet in. Zet haar op de agenda. En laat zien wie werkelijk samen wil voelen – en wie alleen samen wil genieten.

Nita Ramcharan

U kunt de wet hier downloaden.


Documenten: