Aan het ministerie van Justitie en Politie

Recentelijk is de samenleving wederom geconfronteerd met schrijnend en onverantwoord rijgedrag van weggebruikers, waarbij opnieuw mensenlevens zijn opgeëist. Het bekende gezegde “Elk dodelijk verkeersslachtoffer is er één te veel” wordt daarbij steeds weer actueel. Het is echter triest te moeten constateren dat deze vaststelling jaar in, jaar uit wordt herhaald, terwijl het eindresultaat steevast wordt vastgelegd in jaarverslagen waarin de verkeersbarometer eindigt op zeventig, tachtig of zelfs meer personen die het leven hebben gelaten in het verkeer.

De wezenlijke vraag die zich opdringt, is niet of het probleem bestaat, maar waarom wij blijven volstaan met symptoombestrijding. Telkens weer klinkt de roep om het verhogen van boetes, alsof financiële sancties op zichzelf voldoende zijn om structurele gedragsverandering te bewerkstelligen, terwijl wij allen weten dat het wiel niet opnieuw hoeft te worden uitgevonden.

1. Hoelang spreken wij al over de invoering van een puntensysteem voor verkeersovertredingen?
2. Hoelang spreken wij al over een eventuele rijontzegging?
3. Hoelang wordt het belang benadrukt van een zwaarder, langer en inhoudelijk sterker leertraject binnen de rijopleiding?
4. Hoelang wordt gediscussieerd over het onderbrengen van rijopleiding en examinering bij onafhankelijke, professioneel toegeruste instanties, met strikte eisen ten aanzien van kwaliteit, toezicht en handhaving?

Het wordt steeds duidelijker dat het huidige systeem tekortschiet. Niet alleen in preventie, maar ook in selectie: wie wel en wie niet thuishoort achter het stuur van een motorvoertuig. Het verkrijgen, behouden én, waar noodzakelijk, het intrekken van een rijbewijs mag geen administratieve formaliteit zijn, maar dient te worden beschouwd als een serieuze verantwoordelijkheid, met reële en voelbare consequenties bij structureel gevaarzettend gedrag.

In het kader van goed bestuur, publieke veiligheid en de zorgplicht van de overheid jegens de samenleving acht ik het dringend noodzakelijk dat op korte termijn een integrale herbezinning plaatsvindt op het verkeersveiligheidsbeleid. Daarbij dient niet uitsluitend te worden gekeken naar repressieve maatregelen, maar juist naar structurele hervormingen op het gebied van:
1. Rijopleiding en examinering
2. De invoering van een puntensysteem
3. Transparant, consequent en voorspelbaar handhavingsbeleid
4. Institutionele verantwoordelijkheid en effectief toezicht
5. Politieambtenaren die uitsluitend zijn bestemd voor verkeer, met name de verkeerspolitie

Tevens lijkt het mij, gelet op de omvang van het probleem en de maatschappelijke impact, wenselijk dat dit vraagstuk expliciet wordt opengesteld richting de gemeenschap. De vele reacties, ervaringen en suggesties vanuit de samenleving tonen aan dat dit onderwerp leeft en dat burgers bereid zijn mee te denken over duurzame en breed gedragen oplossingen.

Verkeersveiligheid is geen statistiek, maar een kwestie van mensenlevens. Beleidsmatige terughoudendheid of uitstel is in dat licht moeilijk te verantwoorden.

Tot slot betuig ik mijn oprechte deelneming aan alle Surinamers die dierbaren hebben verloren als gevolg van verkeersongevallen.

Met vriendelijke groet,
Giovanny van Kust, BBA
Student Master in Public Administration