Adhin: Wet Staatsschuld basis voor striktere begrotingsdiscipline

Met de goedkeuring van de wijziging van de Wet op de Staatsschuld heeft De Nationale Assemblée volgens voorzitter Ashwin Adhin een belangrijke stap gezet in het versterken van de financiële governance van de Staat. “Met deze aanpassing hebben we de wet verder geconsolideerd en geprofessionaliseerd,” zei Adhin na de aanname van de wet met algemene 36 stemmen. Hij sprak zijn waardering uit voor de bijdrage van alle leden die, “van amendement naar amendement”, hebben meegewerkt aan het vinden van de juiste balans.

De Assembleevoorzitter benadrukte dat met de aangenomen wet nu duidelijk is vastgelegd dat elke overschrijding van het obligoplafond slechts kan plaatsvinden onder strikte voorwaarden, en dat dit gepaard moet gaan met een schuldstrategie overeenkomstig artikel 15a. Daarnaast is bepaald dat de minister van Financiën & Planning jaarlijks een staatschuldenplan moet indienen bij de presentatie van de staatsbegroting. “Deze bepaling creëert een directe koppeling tussen de begrotingscyclus en het schuldbeheer, en versterkt het toezicht van De Nationale Assemblée op de macro-financiële stabiliteit van de Staat"..

Verder wees Adhin op de beperkte overgangstermijn die in artikel 28 is opgenomen, waarmee het parlement volgens hem “een helder signaal van begrotingsdiscipline en tijdige schuldnormalisatie” afgeeft. Ook de invoering van een plaatsvervangend Administrateur-Generaal bij het Bureau voor de Staatsschuld werd genoemd als belangrijke stap om de continuïteit van het operationeel beheer te waarborgen en de institutionele capaciteit te versterken.

Volgens Adhin maakt deze wet van het schuldbeheer “een duurzaam instrument van financieel beleid, waarin transparantie, parlementaire goedkeuring en planmatige sanering de leidende beginselen zijn.”

Tegelijkertijd waarschuwde Adhin dat de wet slechts een deel van de oplossing biedt: “De Wet op de Staatsschuld bestrijdt niet de oorzaak, maar het symptoom van onze financiële problemen. Zij probeert leningen te begrenzen, terwijl de werkelijke oplossing ligt in het vergroten van onze productie, export en inkomstenbasis. Alleen daar, in de reële economie, ligt de duurzame weg naar financiële soevereiniteit.”