Overweldigende lofuitingen voor Wilgo Baarn bij afscheid

Het drummen wordt luider, het ritme wordt sneller, de energie is haast tastbaar. Dansend wordt de kist naar de laatste bestemming gebracht. Zo wil ‘oom Wilgo’ het gedaan hebben want 'the show must go on', zei hij vaak. Terwijl de Ala Kondre Dron ‘de noten van eenheid en harmonie’ gepassioneerd aanslaat, wordt de kist in de groeve geplaatst en wordt deze met bloemen, doeken, vlaggen en pangi's bedekt. De muziek wordt zachter. 'Rust zacht W.E. Baarn', schrijft een familielid op het verse cement. Een hart wordt erbij getekend, handen worden in het cement gedrukt. Wilgo Baarn is dinsdag met een cultureel spektakel en staatseer begraven naast zijn geliefde Elfriede Baarn-Dijksteel. Zij is is hem in 2010 voorgegaan.

Baarn is 71 geworden. Bij de uitvaartdienst in cultureel centrum Naks is heel lang en vaak stilgestaan bij zijn bijdrage aan cultuur, met name de Afro-Surinaamse cultuur, zijn rol bij de integratie van culturen, zijn toekomstvisie, zijn vele bijnamen en ‘titels’. Oom Wil, vader, Barko, right worthy brother, cultuurdrager, cultuur icoon, een ware kulturu guru, wan tru theaterman, een ware nationalist, wan tru alla kondre man, een harde werker met een vast ideaal: het helpen scheppen van een harmonieus samenleving gebaseerd op een non-raciale en non-religieuze dominantie.

Uit de vele toespraken is de rode draad dat de idealen van Baarn sowieso voortgezet moeten worden. Er moet voortgebouwd worden op de resultaten die hij geboekt heeft op artistiek, maatschappelijk en cultureel gebied. Onderwijsminister Robert Peneux heeft toegezegd dat hij en het ministerie er binnenkort al werk van zullen maken. Het Nola Hatterman instituut zal omgetoverd worden tot een academie zodat kunstzinnigen kunnen doorgroeien, kondigt hij aan. “Naks moet het werk van de goede mens Baarn koesteren en ik als minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur zal er alles aan doen om de Naks familie en de idealen van Baarn tot grote hoogten te brengen,” belooft Peneux.

Dochter Jennifer Baarn merkt op dat met de dood van haar vader er ook een tijdperk wordt afgesloten. “Zeven jaar geleden stond ik hier ook voor de begrafenis van mijn moeder. Ik was toen rustiger maar dit keer ben ik emotioneler,” haalt ze aan. Elfriede Baarn is net als Wilgo een cultuurkenner van de hoogste orde geweest. Zij wordt nog steeds geroemd voor haar cultuurwerk. “Ik heb ontdekt dat met de dood van Wilgo Baarn een tijdperk is afgesloten waarin cultuur liefdeswerk was, waarin cultuur betekende dat je ook bouwde aan mensen hun zelfvertrouwen en maatschappelijke ontwikkeling, een tijd waarin je mensen midden in de nacht kon bellen en ze stonden klaar voor je,” deelt Jennifer mee. “Nu is men zakelijker, op zich geen slechte ontwikkeling, het is gewoon een ander tijdperk. Maar laat cultuur leven zoals Wilgo Baarn dat gedaan heeft. Met passie en geloof in eigen kunnen.”

Er is een paar kilometers gelopen vanuit Naks naar begraafplaats Hodi Mihi Cras Tibi (heden ik, morgen gij). Langs de route stonden er tientallen mensen te wachten om de ‘prodo beri waka’ te bewonderen. Een deel heeft zich aangesloten. Baarn is per koets, gevolgd door een muziekmakende, zingende en dansende menigte, tot een straat voor de ingang vervoerd. Daar hebben de ‘drageman’ en een ‘bazuingroep’ het overgenomen. De afstand naar de laatste rustplaats is feestelijk afgelegd, precies zoals ‘oom Wil’ het zou willen. ‘Koti schijn’ met zijn kist was helemaal vanzelfsprekend. Kotomisi’s en ander traditioneel gekleden, vullen de hele straat.

Bij de begraafplaats aangekomen neemt een tabla over en begeleidt de kist verder naar de groeve. Daar speelt de Ala Kondre Dron vol overgave voor hun oude dirigent totdat hij naast Elfriede is gelegd. “Je bent nu weer met haar verenigd,” sprak dochter Jennifer nog geen uur geleden. “Ik kan me al helemaal voorstellen fa ye waka go miti eng. Dat ze waarschijnlijk weer druk bezig met van alles en nog wat en dat ze zal opkijken en zeggen: Wilgo, je bent alweer te laat!”

René Gompers