De ironie is schrijnend: wanneer corruptie, straffeloosheid en vriendjespolitiek de samenleving bezighouden, zou je verwachten dat de rechterlijke macht zich als laatste bastion van integriteit opstelt. In plaats daarvan kiest zij voor verering van de macht. Dat is geen gerechtigheid. Dat is een buiging.

Er is natuurlijk altijd ruimte voor samenwerking tussen staatsmachten, maar samenwerking mag nooit leiden tot onderdanigheid. Door politici in het zonnetje te zetten, verspeelt de rechterlijke macht haar morele gezag. De plaquette mag glanzen, maar de toga is besmeurd.

Wat volgt hierna? Worden straks rechters voorgedragen voor politieke functies? Of blijven kritische vonnissen achterwege “uit respect voor de goede relatie”? Wie waakt er dan nog over de burgerrechten?

Het is tijd dat het Surinaamse volk deze ontwikkeling ernstig neemt. Democratie is geen vanzelfsprekendheid. De onafhankelijkheid van de rechterlijke macht is geen luxe, maar een basisvoorwaarde voor een rechtvaardige samenleving.

Laat de rechterlijke macht terugkeren naar waar zij thuishoort: boven de partijen, niet ernaast, en zeker niet ervoor buigend.

Elisabeth Dalen