Op de verkoopprijs bij de pomp als alle kosten berekend zijn, komt nog eens 10% btw.
Nu wapendragers onderhandelen met Chan - die ook goed om kan gaan met vuurspuwers - komt er schot in de zaak van bevorderingen en na maanden zullen de lonen ook een beetje omhoog schieten. Maar, de verhoging zal niet in september worden uitbetaald, anders mag Suriname fluiten naar de ruim US$ 60 miljoen lening van het IMF. Op technisch niveau zijn de handen al geschud, maar het bestuur van het IMF moet het oranje licht nog naar groen schakelen. Dus er zal niks worden gedaan om het IMF op rood te laten springen.

Intussen vertelt Chan tijdens elke speech die hij houdt, zaterdag nog in Nickerie, dat hij dolgraag wil teruggeven aan het volk. "Ik wil teruggeven, geven, geven, geven, geven". Hij ziet na vier jaar en vier maanden eindelijk dat het volk uitgemergeld is en beseft hij hopelijk dat je niet kan blijven nemen, nemen, nemen. Er is veel gepakt uit de tot draad versleten portemonnee van het volk om de macro-economie op rails te krijgen, de koers te stabiliseren en de inflatie van 60% te laten kelderen naar nu 13%, ook al merkt het binnenland daar heel weinig van. Het opgepoetste plaatje van het land ziet er zeker mooi uit, maar dit is wel gegaan ten koste van het levensgenot van Sasa, Sabitrie, Slamet, Winono, Kwamé en honderdduizenden anderen.

Nu bevorderingen, toelagen en andere administratieve zaken in een opgezwollen sula terechtgekomen zijn, kan de loonsverhoging niet meer worden uitgesteld en zeker niet met het oog op de verkiezingen. De regering is gekomen met 10% loonsverhoging, maar niemand heeft dat tot nu toe gretig aanvaard. Aan de vraagzijde is het percentage van 35% tot 50%. Plus moet de SRD 3.500 netto deel uitmaken van het nieuwe salaris. Dus zal de regering hoe dan ook met een hoger bod moeten komen, anders mogen deze besturen plaatsmaken voor anderen, terwijl 25 mei als een tijdbom tikt. Uiteindelijk is het 20% salarisverhoging geworden...

Maar terwijl Chan wil geven, wordt er nog steeds zonder enige transparantie genomen van het volk. Terwijl de olieprijs internationaal schommelt met een marge van tussen de 1,5 en 3%, gaat de pompprijs in Suriname alleen maar de lucht in. Terwijl de koers een hele tijd tussen de SRD 28 en SRD 29 danst, moet er meer worden betaald voor het tanken van de Vitz, de bromfiets en in de jerrycan om gras te maaien en om de waterpomp op te starten. De Prado's rijders met donkere ruiten voelen en zien het niet, want ze tanken hun dorstige auto's bij lanti.

Zodra de pompprijs richting hemel gaat, voelt het overgrote deel van het volk dat gelijk. Terwijl Chan zegt dat het nu tijd is om te geven, is zaterdag weer een SRD per liter governmenttake op de prijs gesmakt. Voor unleaded wordt nu SRD 10 genomen en voor diesel SRD 9,50. Bij de pomp wordt per maand gemiddeld 20 miljoen liter gasoline verkocht. Daar harkt de regering dus maandelijks SRD 200 miljoen naar binnen. Verder wordt maandelijks 15 miljoen liter diesel verkocht aan de pomp. Dat is SRD 142 miljoen. Totaal meer dan SRD 340 miljoen per maand. Daarbovenop komt naar beneden afgerond nog eens SRD 120 miljoen btw op.

Totaal gaat bijna een half miljard SRD naar Chan, als de invoerrechten ook worden meegenomen en de verkoop aan multinationals die bij de oliemaatschappijen tanken.

Het werkt dus als de bekende vicieuze cirkel...eerst de prijs verhogen en dan zogenaamd korting geven! Bidden dat de OPEC+ haar productie gaat verhogen en er zich geen andere calamiteiten voordoen in de golfregio en dat zodoende de olieprijs internationaal niet weer gaat stijgen...

Nita Ramcharan