20 oktober 1853, 10 jaren voor de afschaffing van de slavernij heeft de kolonist Chinezen uit Java laten halen als proef voor contractarbeid. Daarmee is de vestiging van de Chinezen in Suriname een feit. De rest is geschiedenis. 

Vandaag de dag zijn Chinezen te vinden in alle lagen van de bevolking en maakt de Chinese cultuur naast diverse culturen, deel uit van de Surinaamse cultuur. Vele Surinamers met een Chinese achternaam, lijken in de verste verte niet op een Chinees, noch spreken zij de taal. Enkele jaren terug heeft de Chinese ambassade samen met de Suriname Chinese United Association, een expositie gestart, genaamd: the Chinese in Me. Hetgeen heeft geresulteerd in een excellente gelijknamige verhalenbundel. Het geeft een beeld van de succesvolle integratie, generatie op generatie binnen een harmonieuze samenleving.  

De Maagdenstraat, de Chinatown van weleer, lijkt te zijn verplaatst naar de Gompertstraat. Het stadsbeeld is door de komst van de Chinese immigranten steeds aan het veranderen. De immigratie is nooit gestopt, zij het vertraagd door de pandemie. Ze bouwen grote winkels en durven te investeren. Zelfs in de verre binnenlanden van Suriname zijn er Chinese winkeltjes te vinden waar er goederen aan de man worden gebracht. Steeds meer Surinamers ontdekken China. Steeds meer Surinamers spreken mandarijns, te danken aan het Confucius instituut.

De discipline en hard werken van de Chinezen is onmiskenbaar en daar kunnen wij allemaal van leren. Zo ook leren zij veel van Suriname. Dat is het mooie van onze bromki dyari. Laten wij het koesteren in deze tijd van polarisatie. Laten wij strijden tegen de opkomende verdeeldheid. Strey de fu strey, wi no sa frede!

De NDP feliciteert alle broeders en zusters, alle kinderen van mama Sranan met 168 jaren Chinese vestiging. Hoe wij hier ook samen kwamen, hoe wij hier ook samen zijn gebracht, aan zijn grond zijn wij verpand.