Bij het lezen van het artikel 'Douaniers vast voor diefstal, afpersing en aannemen giften' gepubliceerd op Starnieuws, kwam meteen de gedachte in me op dat deze douaniers in verzekering zijn gesteld voor precies hetzelfde dat de roverheid dagelijks op grote schaal doet, namelijk diefstal en afpersing onder de naam 'belastingen'.  Ironisch genoeg deden deze mannen hetzelfde waar ze voor in dienst waren genomen bij de roverheid, alleen maakten ze de fout om het 'werk' op privé basis uit te voeren en niet in naam van de roverheid. 

Blijkbaar gelden voor de roverheid andere morele en ethische waarden. Wanneer de roverheid maandelijks een deel van uw salaris confisqueert zie ik daar geen verschil met diefstal. Wanneer de roverheid een aanslag stuurt en eist dat u ze betaalt onder bedreiging van geweld, zie ik daar geen verschil met afpersing. Waar de roverheid in de 'grondwet' beweert dat ze uw recht op leven willen beschermen (art. 14) en dat dwangarbeid verboden is (art. 15), vertrappen ze dagelijks op grote schaal het recht op leven van een ieder en onderwerpen ze een ieder aan dwangarbeid. 

Want vergist u zich niet, vele vormen van 'belasting' zijn niks anders dan dwangarbeid – pure slavernij. Zoals Leo Tolstoy al had ingezien in 1887 (“What shall we do?”) is de essentie van alle slavernij het nemen van het product van andermans arbeid met geweld; het maakt niet uit als dit geweld gebaseerd is op het bezit van de slaaf of op het bezit van het geld dat hij moet krijgen om te leven. Denk hierbij aan 'inkomsten- en loonbelasting'.

Dit zijn dingen waarop ik reeds in 2012 was ingegaan in een open brief aan dhr. Desi Bouterse en mevr. Jennifer Simons. Ongeveer 85 jaren geleden (Wij slaven van Suriname (1934)) wist Anton de Kom dit ook al zoals ik in een ander recent artikel heb laten zien. Maar 'vreemd' genoeg schijnen velen zich vandaag niet ervan bewust te zijn in wat voor 'samenleving' ze zich precies bevinden.

Diegenen in roverheidsdienst, die rondlopen in deftige pakken en vaak pretenderen de hoogste morele standaarden op na te houden, schijnen zich evenwel ook niet ervan bewust te zijn dat ze feitelijk criminelen zijn, en dat de organisatie waar ze voor werken (de “Staat”) veel overeenkomsten vertoont met de maffia. 

Zoals Albert J. Nock aangeeft in zijn boek Our Enemy the State (1935), zijn “de activiteiten van de oprichters, bestuurders en begunstigden van de Staat niet te onderscheiden van die van een professioneel-criminele klasse.” Hij zegt verder: “Zoals Dr. Sigmund Freud heeft opgemerkt, kan niet eens gesteld worden dat de Staat ooit heeft aangetoond criminaliteit te willen bestrijden, maar dat ze feitelijk alleen geïnteresseerd zijn om hun eigen monopolie op criminaliteit te beschermen.” Als u kijkt naar de huidige ontwikkelingen, zou u meneer Nock geen gelijk geven? Ik weet zeker dat Anton de Kom het er wel eens zou zijn met hem, gezien de dingen die hij in zijn boek aanhaalde.

Ik vraag me vandaag nog steeds af waarom ik dit nooit geleerd heb op school. Waarom worden onze kinderen opzettelijk misleid en onwetend gehouden? Waarom krijgen ze niet de juiste informatie om daadwerkelijk vrije en zelfstandige mensen te kunnen worden? Het antwoord op deze vragen ken ik al; wat ik graag zou willen weten is als u ze zelf ook kent?

Karel Donk