Hoewel de regering Bouterse/Ameerali bij haar aantreden in 2010 een droomstart en een goede doorstart heeft gehad, hapert het beleid door gebrek aan leiderschap, visie en moed. Regeren is vooruitzien, maar president Bouterse gaat 33 jaar terug in de tijd waar er geen vooruitgang was in het land.
Door negen ministers in een korte periode (2 jaar en 10 maanden) de laan uit te sturen gaat hij terug naar de periode 1980-1987. Toen zijn er meer dan honderd ministers door de toenmalige militaire machthebber Desi Bouterse naar huis gestuurd. In die tijd was er toen een komen en gaan van ministers. Ministers werden als pampers verwisseld.

In die tijd was er geen sprake van leiderschap, visie en moed bij de toenmalige militaire machthebber. Toevallig is de toenmalige militaire machthebber nu de huidige president van het land en we zien nu weer dat hij leiderschap, visie en moed ontbeert. Wie succesvol en innovatief leiding wil geven aan het land, moet naar de toekomst durven kijken en je moet visie, leiderschap en moed hebben.
Er moet een duidelijke visie zijn op de dynamiek van de toekomst, de risico’s en de mogelijkheden en de rol van de coalitie daarin, maar vooral de rol van de president, is nodig. Helaas wordt het inzicht in de samenhang en de dynamiek van de hedendaagse ingrijpende vraagstukken beperkt door vaak eenzijdige manier van denken van deze regering. Daardoor blijft er weinig tijd en ruimte over voor reflectie, verdieping en inspiratie.

De huidige coalitie hangt als los zand aan elkaar, er is geen eenheid waardoor er nog minder ruimte en tijd over is voor reflectie, verdieping en inspiratie. Bovendien wordt door het onderlinge gekibbel zowel de geloofwaardigheid als de slagvaardigheid van deze regering ernstig aangetast.
Willen we vooruitkomen dan is het slim om je blik op de toekomst te richten want daar liggen onze kansen, daar moeten we op afstevenen en onze samenleving een goed leven gunnen. Leiderschap en sturend vermogen kunnen in deze tijd het verschil maken, maar helaas, dat ontbreekt bij deze regering c.q. president Desi Bouterse.

Het steeds vervangen van ministers en directeuren biedt nog geen garantie voor vooruitgang van dit land. Hoewel enkele ministers in dit kabinet incapabel zijn, is de president verantwoordelijk voor het regeringsbeleid. Er moet goed beleid gemaakt worden om het land tot ontwikkeling te brengen. Als president moet je goed coachen en leiderschap tonen.
De president moet het falend beleid van de regering niet schuiven in de schoenen van de ministers of directeuren. Door steeds ministers te vervangen kiest president Bouterse de weg van de minste weerstand, terwijl hij verantwoordelijk is voor het beleid. Door de presidentiële task forces zijn de ministers niet in staat hun beleid te maken.

In een interview op Radio Tamara zei de voorzitter van de VHP, de heer Santokhi, het volgende: Een regeerteam moet je vergelijken met een voetbalteam. Als een voetbalteam in bijkans 3 jaar slecht heeft gepresteerd dan is er iets mis met dat team. Als de coach steeds met een ‘gewijzigd team’ aantreedt, is de kans groot dat je de wedstrijd verliest.
Want de spelers zijn niet op elkaar ingespeeld, ze kunnen geen doelpunten maken, ze krijgen alleen maar doelpunten tegen. Voorhoede spelers worden als verdedigers ingezet en dan wordt er paniekvoetbal gespeeld en het is dan logisch dat je verliest.
Bij wie ligt de fout als je vaak een wedstrijd verliest? Bij de coach of spelers? In de meeste gevallen wordt de coach op staande voet ontslagen. Ik ben de mening toegedaan dat president Bouterse ondermaats presteert, derhalve moet hij de eer aan zichzelf houden en het mandaat aan het volk teruggeven.

Oppositie
Het is makkelijk oppositie te voeren tegen een regering die regeert, dan tegen een regering die niet regeert. Deze regering regeert niet, ze ageert niet, maar ze acteert. Wanneer de oppositie informatie vraagt aan de president over het ontslag van twee ministers, zegt de president doodleuk: het laat me koud. Uit het antwoord van de president proef ik een stukje arrogantie.

De oppositie heeft vaak brieven gestuurd naar de regering waarin gevraagd wordt om dringende problemen op te lossen, echter krijgt ze geen reactie van de regering c.q. de president. Ik heb de indruk dat de regering Oost-Indisch doof wenst te blijven voor de argumenten van de oppositie. De regering doet alsof en laat de mensen geloven dat ze bezig is met oplossingen terwijl ze de problemen in de diepte laat verrotten.

Somohardjo slimmer en daadkrachtiger dan Bouterse
Na het ontslag van de twee NDP ministers Ramon Abrahams en Ginmardo Kromosoeto liet president Bouterse in een interview met Ciff Limburg doorschemeren dat er meerdere ministers en directeuren het veld moeten ruimen. Toen heeft Somohardjo vanuit Nederland zijn tanden laten zien.
Hij liet doorschemeren dat als één minister van de PL ontslagen wordt, mag de president ook de andere PL ministers ontslaan. Kennelijk is de president geschrokken van de reactie van Somohardjo. Na een gesprek met Somohardjo heeft de president alle ministers van PL op hun post gelaten. De chantagepolitiek van Somohardjo heeft gezegevierd tot ergernis van vele fanatieke NDPérs. Dus de regering sukkelt op haar krukken verder tot 2015.

Toen de heer Venetiaan, president was van het land, kreeg hij van Bouterse het verwijt dat hij zich door Somohardjo liet chanteren. Bouterse vond dat Somohardjo stevig aangepakt moest worden door de ex-president. Iedereen, vooral de NDP’ers hadden gedacht dat president Bouterse daadkracht zou tonen door tenminste één minister van PL naar huis te sturen.
Wat blijkt nu, Somohardjo wordt met zijden handschoenen aangepakt, zodat deze regering in het zadel kan blijven. Somohardjo heeft met zijn chantagepolitiek, spierballen getoond tegen president Bouterse.

Naipal.A.I