Een paar jaar terug had ik tot twee keer toe een interview met de minister van Justitie en Politie. Eerst voor een weekblad, daarna voor de radio. Het decemberstrafproces stond op stapel en de minister bevond zich in het middelpunt van de belangstelling. Hij opereerde nog vanuit zijn vorige werkkamer en ik moest een hele serie guards en zwaar vergrendelde deuren passeren voor we tegenover elkaar zaten. Een aardige, wat formele man, ambitieus en ook een tikje ijdel, was mijn indruk. Man van de klok ook.

Voor het eerste gesprek hadden zijn medewerkers drie kwartier gereserveerd en omdat het interview ongeveer veertig minuten te laat begon, kondigde hij met stalen gezicht aan dat hij mij dus exact vijf minuten te woord kon staan. Het viel gelukkig mee. Op een goed moment zette hij alle telefoons op silent tot een secretaresse hem zowat vanachter zijn bureau vandaan sleurde om ergens verderop in het gebouwencomplex van Justitie en Politie een officiële opening te verrichten. Maar daarna spraken we vrolijk verder, ook al zat zijn voltallige kabinet een kamer verder vol ongeduld op hem te wachten. De minister had het over de aanpak van de drugshandel, herstel van de rechtsstaat, nieuwe politieposten en brandweerkazernes en respect in de samenleving. De term ‘informaties’ - voor mij een compleet nieuw meervoud - kwam daarbij nogal eens over zijn lippen.

Halverwege het gesprek vroeg ik hem naar zijn lidmaatschap van de VHP. Zijn lippen plooiden zich tot een voorzichtige glimlach. Kennelijk was ik aardig op hoogte. Nou, eerlijk gezegd had de minister het vermoeden dat zijn aanvraag nog in behandeling was bij de administratie van De Olifant. Maar wat deed het ertoe? In zekere zin was hij geen politicus maar bleef hij toch vooral politieman. Eentje die er alles voor over had om de rechtsorde te herstellen en burgers op hun rechten en plichten te wijzen. En toen men hem voor deze job benaderde, kon hij eenvoudig niet weigeren. Hij deed het graag, in het belang van Suriname.

Bij het begin van het tweede interview kwam de minister zelf met de eerste vraag. Met een grijns informeerde hij of ik ook deze keer op de fiets was gekomen. Hij had zo zijn ‘informaties’. Ik antwoordde bevestigend waarop we kort milieu, volksgezondheid en verkeersveiligheid doornamen. Zijn conclusie was dat hij zelf wat vaker op de fiets zou stappen en zijn best zou doen om meer fietspaden aan te leggen.

Nu, zo’n tweeënhalf jaar later, heb ik spaarzaam contact met de minister. Een enkele keer stuur ik hem een mailtje en daar krijg ik dan binnen een halve dag antwoord op. Kort en zakelijk. “In orde, gr. Chan.” Of: “Neem vandaag contact op met... gr. min.” Intussen volg ik hem op de voet in zijn pogingen de rechtsorde te herstellen. Zo las ik gisteren in de krant dat hij zich tijdens de campagne bedient van een grote oranje truck met een zwarte olifant erop. Want met dat lidmaatschap is het kennelijk goed gekomen. Sterker, de minister is lijstduwer in Wanica en het moet raar lopen wil hij niet in de Assemblee komen. Verder houdt hij zich opvallend gedeisd in de verkiezingsstrijd. Het zou kunnen dat hij nog een stevige toespraak in petto heeft tijdens de afsluitende massameeting van het Front, zondag bij Grun Dyari.

Misschien verwaardigt hij het zich dan om te reageren op nieuwe of oude intimidaties van Desi Bouterse over de ‘sheriff’ die boter op zijn hoofd heeft. Maar het zou heel goed kunnen dat die positie in de relatieve luwte een bewuste keuze is. Het zou mij namelijk niets verbazen wanneer het Front, uiteraard afhankelijk van de uitslag volgende week dinsdag, hem straks naar voren schuift als presidentskandidaat. De VHP is immers aan de beurt en Ram Sardjoe mag dan wel branden van ambitie maar is inmiddels toch behoorlijk op leeftijd. Tegen de tijd dat de minister tot president is benoemd ga ik hem weer eens een mailtje sturen. Of het nog wat wordt met die fietspaden die hij ons in het vooruitzicht heeft gesteld. Ik verwacht dan een zakelijk mailtje terug: ‘Ai regel, gr. pres.”


Diederik Samwel
voor reactie: didisamwel@gmail.com