De dreun galmt nog na in Catalonië. Ook daarbuiten overheerst onbegrip en vertwijfeling. In Suriname heeft deze wedstrijd voor grote ontwrichting gezorgd. Zelfs 'reshuffling-overleg' werd even on hold gezet.
Hoe kreeg Chelsea het voor elkaar om Barcelona zomaar uit de Champions League te knikkeren? Heel simpel: dankzij superieure coaching maar vooral door de inbreng van een spelersvrouw.

Eerst de coach: Roberto Di Matteo. Interim staat er voor zijn functie maar dat duurt niet lang meer. Alleen al zijn grijns is miljoenen waard. Hij staat langs de lijn met een licht ironische blik in zijn ogen alsof hij het eigenlijk allemaal wel een geslaagde grap vindt. Maar intussen geniet hij met volle teugen van het schouwspel om zich heen. Goed pak, mooie overjas; dat kun je wel aan een Italiaan overlaten.
Toegegeven, het was niet zo’n heksentoer om voorganger André Villas-Boas te overtreffen. Die werd dit seizoen immers niet ontslagen omdat Chelsea zo matig presteerde maar vanwege het gerucht dat hij zijn spelers zou hebben verzocht om de coach intensiever te betrekken bij het vieren van ene doelpunt. Waar of niet waar, dan kun je het schudden bij een topclub.

Sfeer
Di Matteo heeft sfeer in de ploeg gebracht, zo is het verhaal. En volgens mij klopt het. Rondootjes op de training afwisselen met troefcall, regelmatig een ochtend vissen met z’n allen, eens in de week verplicht met de fiets naar de training en op zijn tijd een stevige pint. Dat schept een band tussen al die nationaliteiten die er bij Chelsea rondlopen. Verder één gouden regel: geen gelazer met spelersvrouwen. Di Matteo wil ze niet zien rond het trainingscomplex en na de wedstrijd mogen ze hun geliefde opwachten bij de poort. Chelsea heeft namelijk al een spelersvrouw, en wat voor één.

U moet bij dode spelmomenten vooral op de bank van Chelsea letten en dan snapt u het waarschijnlijk al. Officieel staat deze spelersvrouw op de loonlijst als fysiotherapeut maar haar inbreng gaat veel verder. De behandelingen en vooral de massages laat ze over aan haar secondanten. In het voorbijgaan wil ze nog wel eens eens in een hamstring knijpen of een buikspiertje op z’n plaats drukken maar als ze verder zou gaan raken eenvoudige jongens als Frank Lampard en John Terry geen pepernoot meer. De spelersvrouw van Chelsea is namelijk bijzonder aantrekkelijk. Maar ze doet alsof ze gewoon bij de jongens hoort. Lekker kauwgum te kauwen met de reserves, tori praten in het spelershome en hier en daar een vedette in vertrouwen nemen.

Zelfvertrouwen
Neem die wat kleurloze middenvelder Ramires. Daarvan zag ze meteen dat hij niet overliep van zelfvertrouwen. Ze nam hem apart en liet hem uitgebreid in de spiegel kijken. Ging met hem tekenen en schilderen. Liet hem honderd keer met een dikke stift zijn naam opschrijven. De mensen moesten voorgoed die naam onthouden, bezwoor ze hem. Er is maar één Ramires. Nou is Ramires niet de slimste en is zijn Engels ook niet al te best maar dat gedeelte met het stiften heeft hij uitstekend in zijn oren geknoopt.

Dan Petr Czech. Betrouwbare keeper maar nogal bescheiden. En dat masker op zijn hoofd gaf hem een kwetsbare indruk, vond de spelersvrouw. Ze nam hem mee naar de McDonalds en bracht Petr aan het verstand dat het leven bestaat uit tegenstellingen. Dat hij daarom als de sodemieter van zijn zwakte zijn kracht moest zien te maken. Doe je voor als een sparring-partner in de boksring, drukte ze hem op het hart, laat je tegenstander komen, incasseer desnoods een paar tegengoals maar laat vooral zien dat het je allemaal geen bal interesseert. En dat vooral, koester die bal als jouw persoonlijke bezit.

Speciale benadering
Zo had ze voor elke speler een aparte benadering. Eén knipoog naar Didier Drogba en hij ligt op de grond. Fernando Torres kreeg van haar te horen dat hij zo hopeloos uit vorm was dat de Barcelona-verdedigers het niet eens meer nodig zouden vinden om hem dekking te geven. Ze voorzag de Portugees Raul Meirelles van een ander kapsel en adviseerde hem bovendien om zijn verzameling tattoos in te laten kleuren.

Maar eigenlijk doet het er niet eens toe wat de spelersvrouw van Chelsea uithaalt. Haar aanwezigheid alleen al is genoeg. En Di Matteo heeft dat haarfijn in de gaten. Hij weet hoe spelersvrouwen een selectie kapot kunnen maken. Voor het beste voorbeeld hoeft hij alleen maar de situatie bij Barcelona aan te halen. Het fluisteren van haar naam volstaat in de kleedkamer: Shakira.

Shakira is een wereldberoemde popster en heeft het aangelegd met Barcelona-verdediger Gerard Piqué. Dat is vragen om moeilijkheden. Om te beginnen voetbalt Piqué als een krant sinds ze verkering hebben. Maar vooral het effect op de rest van de spelersgroep is desastreus. Carles Puyol is stikjaloers, keeper Víctor Valdés solliciteert al anderhalf jaar vergeefs naar een rol als een van haar back ground vocals, Andrés Iniesta stuurt haar voortdurend bloemen en ansichtkaarten en Dani Alvez brengt tot diep in de nacht aubades aan haar slaapkamerraam.

Maar vooral bij Lionel Messi haalt Shakira het slechtste in hem boven. Messi kan haar niet uitstaan omdat ze die vervloekte WK-hit Waka, waka, this time for Africa op haar naam heeft staan. Het is precies het WK dat Messi zo graag uit zijn herinnering wil wissen.
Vandaar dat Chelsea dit jaar de Champions League gaat winnen. Bayern München mag dan thuis spelen op 19 mei, het wordt een eitje tegen die Duitsers. Waarom denkt u dat Frank Ribéry en Arjen Robben vorige week met elkaar op de vuist gingen?

Diederik Samwel